W czerwcowym numerze miesięcznika „Apostolstwo Chorych” zwracają uwagę artykuły poświęcone bł. Chiarze Luce Badano, która w wieku 17 lat dowiedziała się, że choruje na raka kości. Jej największym zmartwieniem było wtedy to, że po chemioterapii jej organy będą w takim stanie, że nie będzie mogła podarować ich innym chorym. Jej zmagania z chorobą trwały dwa lata – ten czas poświęciła innym cierpiącym, by dzielić się z nimi swoim optymizmem i nadzieją. Dołączona do numeru płyta zawiera świadectwa rodziców i przyjaciół Chiary, zarejestrowane podczas ich pobytu w Polsce. W numerze znajdziemy także relację z konferencji naukowej związanej z 30-leciem listu apostolskiego św. Jana Pawła II o sensie cierpienia „Salvifici doloris”, która w lutym br. odbyła się w Katowicach. Gościem konferencji był abp Zygmunt Zimowski, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Służby Zdrowia i Duszpasterstwa Chorych, który udzielił redakcji wywiadu nt. służby ludziom chorym i cierpiącym. W numerze zamieszczono również wywiad zatytułowany „Cierpienie – powołanie w powołaniu”, w którym ks. dr hab. Marek Chmielewski, profesor KUL, mówi o wyjątkowej misji chorych. Kolejna publikacja poświęcona jest dziełu Niewidzialnego Klasztoru Jana Pawła II, o którym opowiada ks. Piotr Ilwicki. Numer zamyka wywiad z ks. Januszem Malskim, moderatorem generalnym wspólnoty Cichych Pracowników Krzyża.
Kolejny numer – lipcowy otwiera zaproszenie na pielgrzymkę Wspólnoty Apostolstwa Chorych na Jasną Górę, która odbędzie się w sobotę 5 lipca br. Z racji bliskiej już 400. rocznicy śmierci św. Kamila de Lellisa tematyka numeru skupia się wokół założyciela kamiliańskiej wspólnoty zakonnej oraz patrona chorych i służby zdrowia. W numerze znajdziemy m.in. artykuł omawiający Kamiliański Rok Jubileuszowy oraz wywiad z o. Arkadiuszem Nowakiem MI – prowincjałem polskiej Prowincji Zakonu Kamilianów. Artykuł „Ewangelia miłości” przedstawia historię i posługę Zakonu Kamilianów na świecie i w Polsce. Redakcja prezentuje również sługę Bożego Mikołaja D’Onofrio, który w wieku 12 lat, wbrew przeciwnościom, wstąpił do kamiliańskiego seminarium w Rzymie. W każdym numerze znajduje się rubryka „Pogotowie modlitewne” – mogą się do niej przyłączyć chorzy, którzy pragną ofiarować swoje cierpienie w nadsyłanych do redakcji intencjach.
„Apostolstwo Chorych”, ul. Warszawska 58, 40-008 Katowice, tel. (32) 251-21-52. Wydawca: Polski Sekretariat Apostolstwa Chorych, www.apchor.pl.
Urodził się w Esneh, w Górnym Egipcie. Jego rodzice byli poganami. Kiedy miał 20 lat, został wzięty do wojska i musiał służyć w legionach rzymskich w pobliżu Teb. Z biegiem czasu zapoznał się jednak z nauką Chrystusa. Modlił się też do Boga chrześcijan, by go uwolnił od okrutnej służby. Po zwolnieniu ze służby wojskowej przyjął chrzest. Udał się na pustynię, gdzie podjął życie w surowej ascezie u św. Polemona. Potem w miejscowości Tabenna prowadził samotne życie, jednak zaczęli przyłączać się do niego uczniowie. Tak oto powstał duży klasztor. W następnych latach Pachomiusz założył jeszcze osiem podobnych monasterów. Po pewnym czasie zarząd nad klasztorem powierzył swojemu uczniowi św. Teodorowi, a sam przeniósł się do Phboou, skąd zarządzał wszystkimi klasztorami-eremami. Pachomiusz napisał pierwszą regułę zakonną, którą wprowadził zasady życia w klasztorach. Zobowiązywał mnichów do prowadzenia życia wspólnotowego i wykonywania prac ręcznych związanych z utrzymaniem zakonu. Każdy mnich mieszkał w oddzielnym szałasie, a zbierano się wspólnie jedynie na posiłek i pacierze. Reguła ta wywarła istotny wpływ na reguły zakonne w Europie, m.in. na regułę św. Benedykta. Regułę Pachomiusza św. Hieronim w 402 r. przełożył na język łaciński (Pachomiana latina). Koptyjski oryginał zachował się jedynie we fragmentach.
Boże ojców naszych, wielki i miłosierny! Panie życia i pokoju, Ojcze wszystkich ludzi. Twoją wolą jest pokój, a nie udręczenie. Potęp wojny i obal pychę gwałtowników. Wysłałeś Syna swego Jezusa Chrystusa, aby głosił pokój bliskim i dalekim i zjednoczył w jedną rodzinę ludzi wszystkich ras i pokoleń.
Historia ks. Larry’ego Hollanda z Vancouver nie jest jedynie szokującym epizodem ze szpitalnego korytarza. To znak groźnego przesunięcia granicy: od medycyny, która ma ratować i towarzyszyć, do systemu, który człowiekowi starszemu, osłabionemu i zależnemu od innych, podsuwa śmierć jako jedną z dostępnych możliwości. Właśnie dlatego tej sprawy nie wolno czytać jak sensacji, lecz jak ostrzeżenie.
Jak przeczytałam w portalu Zenith, w kanadyjskim szpitalu 79-letni ks. Larry Holland, człowiek po złamaniu biodra, usłyszał, że „opcją” może być także medycznie wspomagana śmierć. Szok jest tym większy, że nie chodziło o człowieka, który wyraził wolę umierania. Ks. Holland, powtórzę: miał złamane biodro. Potrzebował leczenia, rehabilitacji i zwyczajnej ludzkiej troski. Tymczasem w szpitalu usłyszał nie tylko diagnozę i zalecenia, ale również sugestię, że „opcją” może być MAiD, czyli Medical Assistance in Dying. Jak relacjonował, taka propozycja padła dwa razy: najpierw ze strony lekarza, a po kilku tygodniach wróciła w rozmowie z pielęgniarką. Nie jest to już więc opowieść o jednym niefortunnym zdaniu, jednym lekarzu czy jednej pielęgniarce.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
