Sto minut dialogu, aż tyle że Metropolicie Krakowskiemu pod koniec zabrakło głosu... I część z oczekujących na zadanie swojego pytania musiało przełożyć zamiar lub po zakończeniu drugiej odsłony „Dialogów u św. Anny” podeszło do abp. Marka Jędraszewskiego na chwilę osobistej rozmowy.
Tym razem temat spotkania, które 27 kwietnia zorganizowano w krakowskiej kolegiacie, oscylował wokół miłosierdzia. Po wysłuchaniu wprowadzenia, w którym Hierarcha przybliżył postać Sekretarki Bożego Miłosierdzia i sedno jej misji, studenci odczytali część pytań przesłanych drogą elektroniczną albo przez specjalną skrzynkę w kościele. Dotyczyły one m.in. napięcia pomiędzy miłosierdziem a sprawiedliwością, historii obrazów Jezusa Miłosiernego, tego, czy współczesny Kościół powinien dostosowywać się do „świata”, a także sakramentu pokuty i pojednania oraz sposobu odmawiania Koronki do Bożego Miłosierdzia.
Abp Jędraszewski z szacunkiem pochylał się nad przedstawionymi przez wiernych problemami, naświetlał konteksty, wydobywał głęboki sens zagadnień. Mówiąc np. o sakramencie pojednania, wyjaśniał, że to pewien wewnętrzny, kilkuwątkowy proces, nieograniczający się do klęknięcia u kratek konfesjonału. Przypomniał, jak ważne jest zadośćuczynienie. – Uznać, że to ja zgrzeszyłem. Uznać, żałować, wyznać, chcieć się poprawić: to nie jest łatwe – przyznał Duchowny, dopowiadając jednak, że prawda o naszej grzeszności, wyznana przed Chrystusem, ostatecznie nas wyzwala i daje moc, by iść dalej za Nim, ku Wieczności.
W trzeciej części spotkania chętnie ustawiano się w kolejce, by „na żywo” wejść w dialog z Metropolitą Krakowskim. Jeden z kleryków poprosił o wypowiedź na temat pomocy uchodźcom, a uczestnik związany z Młodzieżą Wszechpolską zapytał o ruchy charyzmatyczne – czy tam Duch Święty jest bardziej odczuwalny niż np. na Eucharystii?
Odpowiadając pierwszej osobie, abp Marek przypomniał o apelach biskupów z miejsc, gdzie toczą się konflikty. Proszą oni, by pomagać ludziom na miejscu. W tym kontekście docenił projekt Caritas „Rodzina rodzinie”. Podkreślił też, że wojna nie wzięła się z niczego, ma swych inspiratorów i osoby, które są zainteresowane, by była kontynuowana. – Czy nie rozsądniej jest wprowadzać pokój tam, gdzie jest źródło wojen, przemocy? – pytał retorycznie abp Jędraszewski. Sygnalizując różne wątki (np. problem kulturowy, ideologię „multi-kulti”), wskazywał, że być mądrym, roztropnym w udzielaniu pomocy, to także mieści się w nauce społecznej Kościoła.
W „Dialogach u św. Anny” uczestniczyli młodsi i starsi, ludzie świeccy i duchowni. – Pierwsze wydarzenie było autoprezentacją, stąd wiele osób przyszło z ciekawości, kto jest nowym Metropolitą Krakowskim. Dziś dotarli ci bardziej zainteresowani tematem – mówi „Niedzieli” pan Tomasz, wysoko oceniając wartość spotkania. A pani Alicja dzieli się: – W codziennym życiu nieraz mamy problem z rozmową i komunikacją. Myślę, że tu wielu z nas może się uczyć otwartości i tego, jak prowadzić spokojny, merytoryczny dialog.
25 maja spotkanie będzie poświęcone Maryi, w kontekście stulecia Jej objawień w Fatimie. Początek o godz. 20.15.
I dawne, i niezbyt odległe, i współczesne pokolenia, jeśli chcą ocalić siebie i swoją tożsamość, muszą nieustannie zwracać się do Chrystusa, który jest naszą skałą, kamieniem węgielnym, na którym budujemy wszystko - mówił abp Marek Jędraszewski w czasie wizytacji kanonicznej w parafii św. Sebastiana w Skomielnej Białej.
W czasie pierwszej Mszy św. proboszcz ks. Ryszard Pawluś przedstawił historię parafii w Skomielnej Białej. Sięga ona przełomu XV i XVI w. Pierwsza kaplica pod wezwaniem św. Sebastiana i św. Floriana powstała w 1550 r., a w XVIII w. przebudowano ją na kościół. Drewnianą budowlę wojska niemieckie spaliły w 1939 r. a już dwa lata później poświęcono tymczasowy barokowy kościół, a proboszczem został ks. Władysław Bodzek, który w 1966 r. został oficjalnie potwierdzony, gdy kard. Karol Wojtyła ustanowił w Skomielnej Białej parafię. Nowy kościół oddano do użytku w 1971 r., a konsekrowano w 1985 r. - Postawa wiary łączy się z zatroskaniem o kościół widzialny - mówił ksiądz proboszcz, podsumowując zarówno duchowy, jak i materialny wymiar życia wspólnoty parafialnej w Skomielnej Białej. Witając abp. Marka Jędraszewskiego, przekazał mu ciupagę.
Kto jest patronem leśników? Pewien niemal jestem, że mało kto zna właściwą odpowiedź na to pytanie. Zapewne wymieniano by postaci św. Franciszka, św. Huberta. A tymczasem już od ponad pół wieku patronem tym jest św. Jan Gwalbert, o czym - przekonany jestem, nawet wielu leśników nie wie. Bo czy widział ktoś kiedyś w lesie, czy gdziekolwiek indziej jego figurkę, obraz itd.? Szczerze wątpię.
Urodził się w 995 r. (wg innej wersji w 1000 r.) w arystokratycznej rodzinie we Florencji. Podczas wojny między miastami został zabity jego brat Ugo. Zgodnie z panującym wówczas zwyczajem Jan winien pomścić śmierć brata. I rzeczywiście chwycił za miecz i tropił mordercę. Dopadł go przy gospodzie w Wielki Piątek. Ten jednak błagał go o przebaczenie, żałując swego czynu i zaklinając Jana, by go oszczędził. Rozłożył ręce jak Chrystus na krzyżu. Jan opuścił miecz i powiedział: „Idź w pokoju, gdzie chcesz; niech ci Bóg przebaczy i ja ci przebaczam” (według innej wersji wziął go nawet do swego domu w miejsce zabitego brata). Kiedy modlił się w pobliskim kościółku przemówił do niego Chrystus słowami: „Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną”. Mimo protestów rodziny, zwłaszcza swojego ojca, wstąpił do klasztoru benedyktynów. Nie zagrzał tu jednak długo miejsca. Podjął walkę z symonią, co nie spodobało się jego przełożonym. Wystąpił z klasztoru i usunął się na ubocze. Osiadł w lasach w Vallombrosa (Vallis Umbrosae - Cienista Dolina) zbudował tam klasztor i założył zakon, którego członkowie są nazywani wallombrozjanami. Mnisi ci, wierni przesłaniu „ora et labora”, żyli bardzo skromnie, modląc się i sadząc las. Poznawali prawa rządzące życiem lasu, troszczyli się o drzewa, ptaki i zwierzęta leśne. Las dla św. Jana Gwalberta był przebogatą księgą, rozczytywał się w niej, w każdym drzewie, zwierzęciu, ptaku, roślinie widział ukrytą mądrość Boga Stwórcy i Jego dobroć. Jan Gwalbert zmarł 12 lipca 1073 r. w Passigniano pod Florencją. Kanonizowany został w 1193 r. przez papieża Celestyna III, a w 1951 r. ogłoszony przez papieża Piusa XII patronem ludzi lasu. Historia nadała mu także tytuł „bohater przebaczenia” ze względu na wielkie miłosierdzie, jakim się wykazał. Założony przez niego zakon istnieje do dzisiaj. Według jego zasad żyje około 100 zakonników w ośmiu klasztorach we Włoszech, Brazylii oraz Indiach.
Jana Paweł II przypominał postać Jana Gwalberta. W 1987 r. w Dolomitach odprawił Mszę św. dla leśników przed kościółkiem Matki Bożej Śnieżnej. Mówił wówczas: „Jan Gwalbert (...) wraz ze swymi współbraćmi poświęcił się w leśnym zaciszu Apeninów Toskańskich modlitwie i sadzeniu lasów. Oddając się tej pracy, uczniowie św. Jana Gwalberta poznawali prawa rządzące życiem i wzrostem lasu. W czasach, kiedy nie istniała jeszcze żadna norma dotycząca leśnictwa, zakonnicy z Vallombrosa, pracując cierpliwie i wytrwale, odnajdywali właściwe metody pomnażania leśnych bogactw”. Papież Polak wspominał św. Jana także w 1999 r. przy okazji obchodów 1000-lecia urodzin świętego. Mimo to jego postać zdaje się nie być powszechnie znana. Warto to zmienić.
Emerytowany profesor Uniwersytetu Przyrodniczego im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, leśnik i autor wspaniałych książek na temat kulturotwórczej roli lasu, Jerzy Wiśniewski, od wielu już lat apeluje i do leśników i do Episkopatu o godne uczczenie tego właściwego patrona ludzi lasu. Solidaryzując się z apelem zacnego profesora przytoczę jego słowa: „Warto by na rozstajach dróg, w rodzimych borach i lasach stawiano nie tylko kapliczki poświęcone patronowi myśliwych, ale także nieznanemu patronowi leśników. Będą to miejsca należnego kultu, a także podziękowania za pracę w lesie, który jest boskim dziełem stworzenia. A kiedy nadejdą ciemne chmury związane z pracą codzienną, reorganizacjami, bezrobociem, będzie można zawsze prosić o pomoc i wsparcie św. Jana Gwalberta, któremu losy leśników nie są obce”.
W Spycimierzu, miejscowości słynącej z układania przepięknych kwietnych dywanów na trasie procesji Bożego Ciała, rozpoczęły się prace nad muralem upamiętniającym tę wyjątkową tradycję. Mural powstaje na ścianie bocznej kaplicy. Projekt, który realizowany jest od tygodnia, zyskuje już wyraźny charakter - informuje portal uniejow.pl.
Inicjatorem przedsięwzięcia jest ks. Dariusz Ziemniak, który swą wizją pragnie podkreślić unikatową tradycję parafii.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
