W niedzielę po 6 stycznia w Kościele katolickim obchodzone jest święto Chrztu Pańskiego. W kościołach całego świata kapłani udzielają wówczas sakramentu chrztu, również papież chrzci w tym dniu dzieci. Coraz częściej chrzest przyjmują także osoby dorosłe, a wśród nich szczególną grupę stanowią muzułmanie, którzy odkryli Chrystusa.
Porzucenie islamu nie jest prostą decyzją, która pozostaje bez konsekwencji. Jezuita o. Samir Khalil Samir, wybitny islamoznawca, wyjaśnia, że „islam to nie tylko religia, ale także polityka, kultura, społeczeństwo. Nie ma w nim rozdziału między wiarą a polityką, z tego powodu wierzącemu w Allaha trudno odróżnić chrześcijaństwo od Zachodu. Dlatego muzułmanin, który przechodzi na inną religię, winny jest zdrady wobec wspólnoty – zdradza nie tylko swoją wiarę, ale także swój naród. Krótko mówiąc, możemy przejść na islam, ale zabronione jest jego porzucenie”. W rzeczywistości w żadnym kraju muzułmańskim nie można przejść na inne wyznanie bez konsekwencji.
„Zbrodnia” apostazji jest karana w różny sposób – od „śmierci obywatelskiej” (utrata pracy i niektórych praw, zerwanie więzi rodzinnych) aż po uwięzienie lub karę śmierci. Ojciec Samir podkreśla też, że „nawet w krajach emigracji muzułmanów, np. w krajach Europy, apostata jest przedmiotem dezaprobaty, gróźb lub przemocy ze strony społeczności islamskiej, do której należy, lub ze strony własnej rodziny”. Dlatego większość chrześcijan wywodzących się z islamu praktykuje swoją nową religię dyskretnie lub w ukryciu. Są też jednak przykłady dawnych muzułmanów, którzy manifestują swoje nowe przekonania religijne i są dumni z nawrócenia się na chrześcijaństwo.
Terroru nie da się powstrzymać samą tylko ogólną nieufnością wobec ludzi jednej religii – uważa metropolita wiedeński kard. Christoph Schönborn. W swoim cotygodniowym komentarzu na łamach ukazującej się w stolicy Austrii bezpłatnej gazety „Heute” zdecydowanie sprzeciwił się on polityce nowego prezydenta USA Donalda Trumpa, który wydał zakaz wjazdu do tego kraju obywatelom siedmiu krajów muzułmańskich, uzasadniając swoją decyzję ochroną państwa przed terroryzmem.
Krytykując tę decyzję, przypomniał niedawną sytuację z Iraku – jednego z krajów objętych zakazem Trumpa – i wykraczającą poza religie solidarną pomocy dla jego umęczonej ludności. Kiedy w sierpniu 2014 roku terroryści tzw. Państwa Islamskiego zajęli Mosul na północy Iraku, ponad 100 tysięcy mieszkańców tej metropolii i okolic musiało uciekać, ratując życie, nie wszystkim jednak to się udało. Po wyzwoleniu miasta okazało się, że jedną z osób, które nie zdążyły uciec, była chrześcijanka Georgette Hanna. „Jej muzułmańscy sąsiedzi z narażeniem życia ukrywali ją przez 2,5 roku” - napisał arcybiskup Wiednia, podkreślając, że ta rodzina muzułmańska zasługuje na „wielkie uznanie”.
„Spierał się z Darwinem, Freudem, Marksem i szatanem. Nacierał uszu demokratom za lekceważenie demokracji, ganił kapitalistów za chciwość, a cały Zachód za to, że dawał komunizmowi szansę na rozwój przez lekceważenie własnej wiary chrześcijańskiej” – tak Fultona Johna Sheena scharakteryzowano w magazynie Time.
Na początku lat 50. XX wieku amerykańska telewizja wchodziła w swój złoty wiek, który trwał kolejne dwie dekady. Nigdy wcześniej ani nigdy później telewizja nie wpływała tak znacząco na kulturę i sposób życia zwykłego Amerykanina. Srebrny ekran kształtował to, jak społeczeństwo postrzegało rodzinę, miłość, politykę i inne aspekty życia – nawet normy społeczne. Telewizja stała się w pewnym sensie medium „totalnym”, formując amerykańskie umysły bardziej, niż współcześnie czyni to internet. Powstające wówczas seriale i programy były starannie produkowane, miały dobrze napisane scenariusze, wybitnych aktorów i reżyserów, dominowała jednak wśród nich tematyka rozrywkowa – z jednym wyjątkiem. Nowojorski biskup, który wytykał Amerykanom grzech, mówił im o obowiązkach wobec Boga i rodziny, ganił komunistów i z chrześcijańską miłością modlił się na antenie za Hitlera i Stalina, gromadził każdego tygodnia przed odbiornikami miliony widzów. Był to paradoks tamtych czasów, że z najpopularniejszymi programami rozrywkowymi mógł konkurować pod względem oglądalności tylko katolicki biskup. Fulton John Sheen stał się swego rodzaju telewizyjnym celebrytą, a w 1952 r. otrzymał nawet Nagrodę Emmy – telewizyjnego Oscara – dla „Najbardziej Wybitnej Osobowości” srebrnego ekranu. Jego audycje i książki były rozchwytywane nie tylko przez katolików. Również dziś, ponad cztery dekady od jego śmierci, książki bp. Sheena błyskawicznie znikają z księgarskich regałów. Jak osoba ta zdobyła rozgłos? Dlaczego bp Sheen nadal jest tak popularny, również w Polsce?
W piątek – 13 lutego – kościół rektoralny Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach zakupił dla bezdomnych korzystających ze wsparcia Dzieła Pomocy św. Ojca Pio 150 porcji zupy i pieczywa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
