Porozumienie między ludźmi o różnych przekonaniach religijnych buduje się zawsze na dialogu. Dialog zbliża i uczy cierpliwego słuchania, a jego fundamentami są: otwartość, dobra wola i wzajemny szacunek.
Żyjemy w pluralistycznym świecie. Różnorodność religijna, kulturowa, etyczna jest doświadczeniem wielu. XXI wiek niewątpliwie jest i będzie „czasem współzamieszkiwania” świata przez ludzi o zróżnicowanej tożsamości. Pytamy: jak żyć w środowisku zróżnicowanym kulturowo i religijnie? Chrześcijanin obok żyda, muzułmanina, ateisty. W tym współzamieszkiwaniu nie można być obojętnym na wiarę innych, ale nie można też zaniedbywać własnej. Przypomina o tym w swoim nauczaniu Kościół katolicki, którego „zadaniem jest umacnianie jedności i miłości między ludźmi” (Sobór Watykański II, Deklaracja Nostra aetate, 1).
Wyjście z kryjówki
Dialog jest podstawą życia codziennego, spotkania z innymi. Tak rozumiany nie jest – jak się obawiają niektórzy – szkołą relatywizmu czy rezygnacją z jakiejś prawdy wiary; nie jest poszukiwaniem jednomyślności za wszelką cenę. Nie oznacza on wyzbywania się jakiejś części swej tożsamości. Dialog jest niczym miłość – uczy wzajemności i otwartości na innych. Wymownie jego istotę opisał ks. prof. Józef Tischner: „Dialog oznacza, że ludzie wyszli z kryjówek, zbliżyli się do siebie, rozpoczęli wymianę zdań. Początek dialogu – wyjście z kryjówki – jest już dużym wydarzeniem. Trzeba się wychylić, przekroczyć próg, wyciągnąć rękę, znaleźć wspólne miejsce do rozmowy”.
Porozumienie między ludźmi o różnych przekonaniach religijnych buduje się zawsze na dialogu. Punktem wyjścia jest zawsze dialog interpersonalny. Dialog międzyreligijny jest częścią posłannictwa Kościoła. To właśnie na drodze dialogu chrześcijanie obcują z wyznawcami innych tradycji religijnych, aby razem z nimi współpracować dla dobra wspólnego. Dialog międzyreligijny oznacza spotkanie przedstawicieli: chrześcijaństwa, judaizmu, islamu, buddyzmu, hinduizmu oraz religii ludów pierwotnych. Jego celem jest wzajemne poznanie – poznanie doktryny, kultu, moralności oraz siebie. Religie, spotykając się w dialogu, dążą do podjęcia współpracy w zakresie ogólnoludzkich wartości, np. pokoju na świecie.
Dialog modlitwy
Dialog międzyreligijny różni się od dialogu ekumenicznego. Celem ekumenizmu jest odbudowanie jedności chrześcijan w jednej wspólnocie wiary w Jezusa Chrystusa, wyznawcy różnych religii natomiast nie dążą do stworzenia jednej wspólnej religii ludzkości. Ich dialog polega na zaangażowaniu się na rzecz podstawowych praw człowieka, w obronę jego godności. Przyjmuje on formę dialogu modlitwy, kiedy wierni różnych tradycji religijnych gromadzą się razem, aby się wspólnie modlić. Przykładem tego może być fenomen określany jako „duch Asyżu”, gdy w 1986 r. Jan Paweł II zaprosił przedstawicieli głównych religii świata i wyznań chrześcijańskich do tego miasta, aby w wielu językach modlić się o pokój.
Dialog nie stawia znaku równości między wszystkimi religiami. Chrześcijanie wierni swojej tożsamości nie stawiają znaku równości między doktrynami religii. Nie nazywają Jezusa, Mahometa, Buddy czy Konfucjusza równoprawnymi mistrzami życia duchowego bądź różnymi przejawami tej samej Boskiej energii. Takie przekonanie byłoby wyrazem niebezpiecznego synkretyzmu religijnego – łączenia ze sobą różnych religii. Dla Kościoła katolickiego dialog jest elementem misji ewangelizacyjnej, którą ma spełniać wobec świata. Kościół ma wypełniać nakaz Chrystusa: „Idźcie więc i pozyskujcie uczniów we wszystkich narodach!” (Mt 28, 19).
Dialog międzyreligijny przypomina, że wszyscy ludzie, bez względu na wyznawaną religię, są dziećmi jednego Boga i mają prawo żyć obok nas. Jest on okazją do jeszcze lepszego poznania własnej religii, wyzwala z krzywdzących stereotypów, uczy solidarności w tym, co ludzkie. Jest praktyczną realizacją przykazania miłości Boga i bliźniego.
Od prawej: Michał Zaleski, Piotr Całbecki, inż. Andrzej Ryczek, prof. Andrzej Tretyn przecinają wstęgę i otwierają Centrum Dialogu
„Droga do jedności to droga dialogu, a nie przemocy” - powiedział ks. dr hab. Dariusz Zagórski, prof. UMK podczas otwarcia Centrum Dialogu im. Jana Pawła II w Toruniu, przypominiając słowa bł. Jana Pawła II. Niech te słowa przyświecają wszystkim, którzy w tym miejscu będą poszukiwać dróg pojednania
Centrum powstało z inicjatywy bp. Andrzeja Suskiego. Uroczystość poświęcenia odbyła się 6 października i zgromadziła liczne grono kapłanów, sióstr zakonnych i wiernych świeckich, którzy bezpośrednio byli zaangażowani w dzieło budowy oraz tych, których łączy troska o dialog ekumeniczny, dialog między religiami i kulturami. Wśród zaproszonych gości byli m.in.: abp Edward Ozorowski - metropolita białostocki, abp Jeremiasz - prawosławny biskup Wrocławia i Szczecina, marszałek województwa kujawsko-pomorskiego Piotr Całbecki, prezydent Torunia Michał Zaleski, wojewoda kujawsko-pomorski Ewa Mes, wicemarszałek Senatu RP Jan Wyrowiński oraz prof. Alicja Grześkowiak.
Galę otworzył rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Toruniu ks. dr hab. Dariusz Zagórski, prof. UMK. W słowie wstępnym zaznaczył, że dialog jest potrzebny człowiekowi, by wzrastać i stawać się bardziej odpowiedzialnym za siebie i innych. „Celem dzisiejszego spotkania inaugurującego działalność Centrum Dialogu jest zapoczątkowanie poszukiwań nowego oblicza dialogu zmierzającego ku pogłębieniu własnej tożsamości, który wzywa do autentyzmu w wierze i pielęgnowania tych działań, które uczynią dialog bardziej przejrzysty” - powiedział Ksiądz Profesor. W swoim wystąpieniu rektor seminarium nawiązał do Colloquium Charitativum w Toruniu oraz podjętych przez władze miasta i diecezję toruńską Colloquia Torunensia. Toruń od zawsze był miastem pokoju, podkreślał to bł. Jan Paweł II podczas swojej pielgrzymki w Toruniu w 1999 r.
Michał Zaleski, dziękując wszystkim za zaangażowanie w dzieło budowy i organizację, powiedział, że Centrum Dialogu było wielkim pragnieniem mieszkańców Torunia. Ma nie tylko zdobić miasto, lecz przede wszystkim pomagać w rozwoju intelektualnych i duchowych poszukiwań. Zaznaczył, że dzięki wysiłkom Biskupa Toruńskiego biblioteka mieszcząca się w gmachu Centrum jest wyposażona w bogaty księgozbiór zawierający niejednokrotnie unikatowe dzieła. „Niech to będzie miejsce, w którym ludzie rzeczywiście rozmawiają, uczą się i słuchają” - powiedział prezydent i na ręce bp. Andrzeja Suskiego złożył reprint modlitewnika z 1536 r.
Wykłady inauguracyjne wygłosili abp Jeremiasz i abp Edward Ozorowski. W swoich wystąpieniach poruszyli ważny problem dialogu między Kościołami katolickim i prawosławnym. Odnieśli się także do niedawnej wizyty patriarchy Cyryla I w Polsce i z nadzieją podkreślili ważność epokowego dokumentu o pojednaniu podpisanego przez Cyryla I i przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski abp. Józefa Michalika.
Na zakończenie gali bp Andrzej Suski podziękował wszystkim, dzięki którym możliwe było zrealizowanie tego dzieła. Słowa wdzięczności w szczególny sposób skierował w stronę inż. Andrzeja Ryczka, który w bezinteresowny sposób włączył się w dzieło powstania Centrum przez przygotowanie projektu budynku. Wyrazem wdzięczności jest nadanie jednej z sal wykładowych imienia inż. Ryczka. Po wystąpieniach zaproszonych gości oraz prelegentów odbyło się przecięcie wstęgi, którego dokonali marszałek województwa kujawsko-pomorskiego Piotr Całbecki, prezydent Torunia Michał Zaleski, architekt inż. Andrzej Ryczek oraz rektor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika prof. Andrzej Tretyn. Poświęcenia gmachu dokonał bp Andrzej Suski wraz z abp. Jeremiaszem, abp. Edwardem Ozorowskim i bp. Józefem Szamockim.
Święty Bonawentura (Jan di Fidanza) urodził się ok. 1218 r. w Bagnoregio we Włoszech. Po ukończeniu szkoły średniej podjął studia filozoficzne na uniwersytecie w Paryżu (1242-48), gdzie studiował również teologię. Tam też, w wieku 25 lat, wstąpił do franciszkanów. Po uzyskaniu stopnia mistrza wykładał swoim współbraciom w Zakonie Braci Mniejszych filozofię i teologię. Wybrany na generała zakonu rządził mądrze i roztropnie.
Prawie 1300. pątników wkroczyło na Jasną Górę z 92. Pielgrzymką Poznańską. W tym roku "Wypłynęli na głębię". NAJbardziej wytrwały pielgrzym maszerował po raz 60., NAJmłodszy ma 4. miesiące, a NAJwiększą grupę stanowili pielgrzymkowi nowicjusze - prawie 300. osób szło pierwszy raz!
- Jeśli chodzi o liczbę pątników, to mamy dokładnie policzoną, 1291. osób. To są dzieci, młodzież, dorośli - o pielgrzymkowej rozmaitości opowiada ks. Rafał Walid, przewodnik. Podkreśla, że liczba pątników napawa organizatorów radością. Wyjaśnia też znaczenie tegorocznego hasła. - Ono ma przede wszystkim pomóc nam otworzyć się i zaufać Panu Bogu - mówi. Podkreśla też, że w życiu napotykamy wiele sytuacji, które wymagają zaufania Panu. Odnosi się do św. Piotra, który pomimo zmęczenia, zachęcony przez Jezusa ponownie zarzucił sieć. - Połów był obfity właśnie dlatego, że zawierzył Panu Bogu, co przyniosło piękne owoce - zaznacza kapłan, podkreślając jednocześnie, że jest to także zaproszenie dla nas do „wypływania na głębię”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
