Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym „Dobry Pasterz” z bielskiej bazyliki świętowała 30-lecie działalności. Uroczystej Mszy św. przewodniczył i Słowo Boże wygłosił bp Piotr Sawczuk.
Bielska wspólnota jest najdłużej działającą na terenie diecezji drohiczyńskiej. Jest jej równolatką. Od trzech dekad zrzesza ludzi pragnących pogłębiać swoją wiarę i odnawiać się poprzez otwarcie na Ducha Świętego.
Radosne dziękczynienie
Uroczystość 19 czerwca zgromadziła nie tylko członków wspólnoty „Dobry Pasterz”, ale również innych, działających na terenie diecezji drohiczyńskiej oraz archidiecezji białostockiej i diecezji łomżyńskiej. Swoją obecnością zaszczycił wiceprzewodniczący Krajowego Zespołu Koordynatorów Odnowy w Duchu Świętym Jerzy Malisiewicz, który przybył wraz z małżonką. Obecni byli również kapłani oraz siostry zakonne związani ze wspólnotą.
W homilii biskup przypomniał, że zadaniem chrześcijan jest nie tyle przekazywanie informacji o wierze, co niesienie ognia wiary współczesnemu światu. Dzięki temu dokonuje się transformacja. Jej siłą sprawczą jest dawanie świadectwa. Polega ono na pokazywaniu sobą, że Chrystus żyje i zbawia. Czyni to mocą Ducha Świętego. Zwracając się do członków wspólnoty, dziękował im za trzydziestoletnie otwieranie się na łaskę Ducha Świętego. – Chcemy dziś wielbić Pana ze tę łaskę, że zechciał wami posłużyć się w swoim planie zbawiania. Trzeba nam dzisiaj dziękować, także za ludzi, którzy wam pomogli, którzy wam posługiwali, którzy z wami się modlili – powiedział biskup.
Reklama
Podczas Eucharystii nie zabrakło radosnych śpiewów wyrażających wdzięczność za trzydziestoletnią działalność. Kolejna część spotkania miała miejsce w LO im. Tadeusza Kościuszki. Tam uczestnicy nie tylko mogli zasiąść przy wspólnym stole, ale przede wszystkim spotkać się, aby umocnić więzy wspólnoty. Wymownym akcentem była inscenizacja oparta na książce Daniela Ange Zraniony Pasterz.
W mocy Ducha Świętego
Odnowa to ruch w Kościele otwarty na strumień łaski na wzór Pięćdziesiątnicy. Jest to wysoce zróżnicowany zespół jednostek, grup i działań często niezależnych, które łączy to samo podstawowe doświadczenie i które stawiają sobie te same cele. Doświadczeniem jednoczącym grupy Odnowy jest tzw. chrzest w Duchu Świętym, zwany inaczej wylaniem Ducha Świętego. Polega on na ożywieniu darów złożonych przez Boga po przyjęciu sakramentów. Wiąże się ze szczególną interwencją Ducha Świętego, której wynikiem najczęściej jest nawiązanie osobistej relacji z Bogiem, pogłębiona modlitwa i życie sakramentalne, radość i pokój wynikający z bliskości Boga, często zauważony przez najbliższe otoczenie, pragnienie opowiadania innym o tym doświadczeniu, zaangażowanie się w różne działania Kościoła.
Wspólnota ,,Dobry Pasterz”
Młodzież zrzeszona w ruchu Światło-Życie z Bielska Podlaskiego jeszcze przed 1991 r. spotykała się z grupami Odnowy w Duchu Świętym ,,Jan Apostoł” i ,,Nowy Izrael” w Białymstoku. Przez 3 lata Marek Wołosowicz, Bogdan Zdzitowiecki, Antoni Wróblewski i Marek Karpiesiuk co tydzień dojeżdżali do Białegostoku na spotkania modlitewne. Mimo wspólnych korzeni, osoby te czuły, że Bóg wzywa ich do spotkań na terenie Bielska Podlaskiego.
Reklama
Polecając Bogu w modlitwie tę sytuację, zaczęli organizować spotkania na wzór spotkań modlitewnych Odnowy w Duchu Świętym. Stawały się one coraz liczniejsze. 25 listopada 1991 r. odbyło się pierwsze spotkanie modlitewne (założycielskie) a prowadzili je Elżbieta Urban oraz Renata i Antoni Wróblewscy. Słowa ,,czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie…” (Łk. 21, 36), były najważniejsze podczas tego spotkania i miały wpływ na późniejsze rozeznanie imienia wspólnoty – ,,Dobry Pasterz”.
Na przestrzeni lat liderami wspólnoty byli: Antoni Wróblewski, Marek Karpiesiuk, Krystyna Chojnacka, Mirosława Jancewicz, Zbigniew Lewczuk, Ewa Koc a obecnie Renata Wróblewska. Opiekunami duchownymi byli księża: Roman Kowerdziej, Mariusz Tołwiński, Krzysztof Kisielewicz, Wiesław Niemyski, Robert Solka, Dariusz Kucharek, Krzysztof Rzepczyński, Robert Figura, Paweł Solka, a obecnie Mateusz Roguski Szczególnie zaangażowane w życie naszej wspólnoty były siostry Katarzyna Kuczera i Anastazja Macoha ze Zgromadzenia Sióstr Dominikanek Misjonarek Jezusa i Maryi.
Spotkania grupy modlitewnej już od 30 lat odbywają się w każdy wtorek. Rozpoczynają się uczestnictwem w Eucharystii o godz. 18. Kolejna część spotkania ma miejsce w salkach parafialnych, gdzie wspólnota uwielbia Boga i rozważa Słowo Boże – rozeznane na każdy tydzień. Raz w miesiącu celebrowana jest Msza św. w intencji wspólnoty, zaraz po niej – adoracja Najświętszego Sakramentu.
Aby łaska odnowy nie została zmarnowana, członkowie wspólnoty podejmują styl życia ,,Nasze Credo”. Przez wiele lat organizowali bezalkoholowe bale sylwestrowe. Odpowiadają za prowadzenie czuwania przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego. Wspólnota aktywnie uczestniczy także w życiu parafii: w nabożeństwach różańcowych, Drodze Krzyżowej, adoracji Wielkiego Tygodnia, a także dekorując jeden z ołtarzy na uroczystość Bożego Ciała. Corocznie biorą udział w czuwaniu Wspólnot Odnowy na Jasnej Górze w Częstochowie i Ostrołęckich Spotkaniach Charyzmatycznych. Bielska wspólnota jest „matką” wspólnot z Hajnówki, Ciechanowca, Sokołowa i w pewnym sensie „babcią” wspólnoty węgrowskiej i brańskiej.
Wspólnota zaprasza wszystkich, którzy chcą doświadczyć radosnego chrześcijaństwa i osobiście spotkać Jezusa oraz zaprosić Go, by był Panem i Bratem.
W piątek, 19 maja br. zakończył się w Częstochowie 40 Kongres Katolickiej Odnowy w Duchu Świętym w Polsce. Wzięli w nim udział głównie animatorzy, liderzy wspólnot Odnowy wraz ze swoimi duszpasterzami.
Tegoroczne hasło kongresu to słowa wyjęte z Psalmy 145 „Pokolenie pokoleniu głosi Twoje dzieła i zwiastuje Twoje potężne czyny” (Ps 145, 4) Uczestnicy wysłuchali konferencji, które wygłosili m.in. Jude Antoine – katolicki ewangelizator z Malezji, Ks. Jacek Olczyk SJ, Ks. Andrzej Grefkowicz.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Biskup Tadeusz Lityński udzielił święceń prezbiteratu diakonowi Łukaszowi Kozakiewiczowi. Uroczystość odbyła się 30 maja podczas Mszy św. w gorzowskiej katedrze.
Nowy prezbiter pochodzi z parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Głogowie. W tym ważnym momencie towarzyszyli mu bliscy, rodzina i przyjaciele. Zapytany, co ten moment dla niego oznacza, odpowiada: - Przyjęcie święceń kapłańskich przeżywam na dwóch poziomach: jako przyjęcie sakramentu święceń, czyli moment od którego będę realizował swoje chrześcijaństwo jako prezbiter, w kluczu duchowości kapłańskiej, sprawowania sakramentów i wypełniania obowiązków wynikających z święceń. Oraz na płaszczyźnie czysto egzystencjalnej czyli początku nowego etapu życia, w nowym miejscu, z nowymi obowiązkami, w innych warunkach niż zapewniało seminarium. Wszystko to nieustanne krąży w myślach, ale tak jak poprzednio mówiłem - jest to też wielka szkoła zaufania Bogu. W tej posłudze jakoś szczególnie dotyka mnie kwestia budowania Kościoła, poprzez życie parafialne, obecność w różnych grupach i wspólnotach i wynikająca z tego troska o jedność.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
