Przykład bł. Anieli Salawy uczy nas, że można być świadkiem Chrystusa, wiodąc zwyczajne życie – przekonywał ks. Paweł Zięba w czasie Mszy św. przy źródełku, z którego przyszła błogosławiona czerpała wodę.
W 30. rocznicę beatyfikacji bł. Anieli Salawy – patronki III Zakonu Franciszkanów, służących, studentów oraz chorych na stwardnienie rozsiane – w krakowskiej bazylice o. Franciszkanów, przy grobie błogosławionej, została odprawiona w intencji jej kanonizacji Msza św.
Także mieszkańcy Sieprawia pamiętali o rocznicy wyniesienia na ołtarze rodaczki 13 sierpnia 1991 r. przez Jana Pawła II. Na polanie przy źródełku, przy ołtarzu polowym została odprawiona Msza św., której przewodniczył proboszcz sieprawskiej parafii – ks. Paweł Zięba, a koncelebransami byli: ks. prałat Piotr Kluska (od lat dbający o rozwój kultu bł. Anieli), wikariusz – ks. Michał Curzydło, proboszcz parafii w Zawadzie – ks. Czesław Stożek (do Sieprawia przybył razem z parafianami i orkiestrą) oraz ks. Dariusz Siuta (przyjechał z parafii Siekierczyn, z diecezji legnickiej). Licznie przybyli nie tylko mieszkańcy Sieprawia. O oprawę muzyczną zadbały: Orkiestra OSP Zawada i Orkiestra Dęta Sieprawianka.
Proboszcz parafii przywołał w homilii m.in. wypowiedź kard. Stanisława Nagyego, który 15 lat temu podkreślał drogę do świętości wybraną przez sieprawiankę, zaznaczając, że Aniela Salawa szukała w Krakowie – do którego udała się, aby służyć – życia pokornego. Ksiądz Zięba zauważył, że w dzisiejszych czasach naznaczonych rozlicznymi problemami i kryzysami potrzebujemy konkretnych wzorów do naśladowania. Przekonywał, że może nim być Aniela Salawa. Podkreślił: – Przykład bł. Anieli uczy, że można być świadkiem Chrystusa, wiodąc zwyczajne, naznaczone cierpieniem życie. Nie ma znaczenia, jaką pracę wykonujemy, jakie powołanie realizujemy.
Uczestniczący we Mszy św. przeszli w procesji pod pomnik „Naucz nas być wolnymi”, a następnie – do Starego Kościoła, w którym Aniela Salawa została ochrzczona. Pobłogosławieni relikwiami bł. Anieli modlili się w intencji Ojczyzny. Muzyka i wspólny śpiew: „W podkarpackiej pięknej ziemi/gdzie wśród jarów i strumieni/gdzie rozległych wzgórz połacie/przyszłaś na świat w wiejskiej chacie/. Anielo Salawo, siostro nasza droga/wstawiaj się za nami/tam przed tronem Boga...” rozbrzmiewały o zmierzchu po sieprawskiej ziemi. Z kolei 15 sierpnia odbył się w Starym Kościele koncert Na powrót tym, czym w istocie jestem zespołu Noro Lim. Repertuar powstał w oparciu o dzienniczek bł. Anieli Salawy.
Kustosz sieprawskiego sanktuarium poinformował, że w uroczystość odpustową – 9 września Mszę św. o godz. 18 będzie sprawował metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski.
Tadeusz Pitala dziękuje abp. Markowi Jędraszewskiemu za oficjalne przekazanie ważnej dla gminy informacji
Obierając ją za patronkę, prosimy ją o odwagę naszych serc i umysłów – powiedział metropolita krakowski w sieprawskim sanktuarium.
W minione miesiące czciciele bł. Anieli Salawy upamiętnili 140. rocznicę jej urodzin, 30. rocznicę beatyfikacji oraz 100. rocznicę śmierci. Jedną z inicjatyw, wpisujących się w świętowanie tych wydarzeń, było ogłoszenie błogosławionej patronką gminy Siepraw.
W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona
na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii
pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju.
Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół
i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie
widoczne.
Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów.
Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności
obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej.
Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość
dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć,
energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa
europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe.
Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości
ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących.
Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła
swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście,
Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził
życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni
byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja
rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy
życia.
Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji
Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina,
umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie
lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie.
Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała,
że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem
a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności
i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii
i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była
wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie,
gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze
większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna
osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy.
Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie
- Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy
wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc,
czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi
jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby "
wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą
ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława
Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety,
chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach
powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się
do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do
księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier
i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby
zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską.
Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie
chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej
robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl
o niej".
Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza
XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną
i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami
pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj,
przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie
czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje
mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy
Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na
twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze
30 lat, kiedy tak pisała!
Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób
życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc
odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie
zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy
są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić
z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością
i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne.
Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła.
Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców
katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało
być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna
pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański,
dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy
się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział
apostołów pod sztandarem świętego krzyża.
Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił
do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI
starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy
zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która
trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna
umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego
Mistrza.
Rozpoczęła się rejestracja grup na przyszłoroczne, Światowe Dni Młodzieży w Seulu poprzez polski system Krajowego Biura Organizacyjnego ŚDM (KBO ŚDM). Polscy organizatorzy zachęcają, by przed rozpoczęciem procesu zgłoszenia, dobrze przygotować się i zrozumieć zasady wyjazdu do Korei, bowiem, jak przypominają, ŚMD to nie turystyka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
