Początek rozdziału 11. Księgi Izajasza zawiera niezwykle sugestywną zapowiedź mesjańską. Panowanie zapowiadanego przez proroka Mesjasza stanie się źródłem pokoju, sprawiedliwości i harmonii. Proroctwo to, bogate w symbolikę, podkreśla Boży plan odnowienia i odrodzenia stworzenia.
Początek rozdziału 11. Księgi Izajasza zawiera niezwykle sugestywną zapowiedź mesjańską. Panowanie zapowiadanego przez proroka Mesjasza stanie się źródłem pokoju, sprawiedliwości i harmonii. Proroctwo to, bogate w symbolikę, podkreśla Boży plan odnowienia i odrodzenia stworzenia.
Fundament Izajaszowej zapowiedzi stanowi proroctwo o pędach wyrastających z pnia Jessego. Symbolizuje ono nadzieję na odnowę po sądzie, który doprowadził do upadku Izraela. „Pęd” oznacza nowe otwarcie, związane z nastaniem prawowitego władcy z dynastii Dawidowej, która miała ciągłość z Bożym przymierzem. Duch Pański spocznie na tym słudze i obdarzy go darami do pełnienia powierzonej mu przez Boga misji. W ten sposób będzie on uosabiał Boży ideał mądrości i sprawiedliwości.
Obraz przechodzi w poetycki opis harmonii między wszystkimi stworzeniami. Zwierzęta, nawet te drapieżne, współistnieją pokojowo: wilk i baranek, lew i cielę, symbolizując powszechny pokój i przywrócenie harmonii stworzenia, która została naruszona przez grzech. Boża interwencja oznacza nastanie nowej ery. Duchowa odnowa doprowadzi do końca wojen, przemocy oraz zniszczenia. Znajomość Boga i Jego przymierza stanie się powszechna, wypełniając całą ziemię. Korzeń Jessego stanie się znakiem dla wszystkich narodów i jednocześnie zachętą do poszukiwania Boga szczerym sercem, aby otrzymać udział w Jego obietnicach.
Reklama
Motyw korzenia Jessego wyraża nadzieję na Bożą interwencję i podniesienie Izraela z upadku, a zarazem zawiera konkretny obraz realizacji tego. Siedmioraki opis daru Ducha podkreśla pełnię i doskonałość mądrości i sprawiedliwości zapowiedzianego Mesjasza.
Obraz pokoju wśród natury symbolizuje usunięcie wrogości, a to może przynieść jedynie panowanie Boga, odnawiające skażoną słabością naturę. Powszechna znajomość Pana odnosi się do odkupionego stworzenia przenikniętego Bożą prawdą. Obraz korzenia Jessego stanowi klamrę prorockiej zapowiedzi, która ma charakter eschatologiczny, wskazując na przyszłe spełnienie wszystkich obietnic w Chrystusie oraz ostateczne odnowienie całego stworzenia.
Jesse był ojcem króla Dawida, co czyniło go kluczową postacią w rodowodzie dynastii Dawidowej. W tradycji biblijnej symbolizuje on linię rodową, z której będzie pochodził Mesjasz. Termin „korzeń” w kontekście Księgi Izajasza oznacza ciągłość z królewską linią Dawida, ale także wskazuje na coś nowego, wyrastającego ze starego fundamentu – zapowiada nadzieję i odnowę zakorzenioną w obietnicach przymierza danych Dawidowi.
Kiedy Izajasz mówi o „korzeniu Jessego”, wskazuje na przyszłą postać mesjańską, którą wiara chrześcijańska utożsamia z Jezusem Chrystusem. Mesjasz będzie pochodził z rodu Dawida, spełniając Bożą obietnicę wiecznego tronu złożoną potomkom Jessego. „Korzeń Jessego” oznacza zatem Bożą zapowiedź nowego, sprawiedliwego władcy, wywodzącego się z rodu Dawida. Podkreśla on zarówno ciągłość z królewskim dziedzictwem Izraela, jak i Boski autorytet oraz misję Mesjasza, który przyniesie światu sprawiedliwość i pokój.
Tytułowe wyrażenie, charakterystyczne dla Księgi Koheleta, zawsze sprawiało wiele trudności. Na jego rozumienie wpłynął przede wszystkim św. Hieronim, który oddał hebrajski termin hebel (czyt. hewel) poprzez łacińskie vanitas (marność). Kardynał Gianfranco Ravasi określił termin hebel mianem herbu Koheleta, ponieważ otwiera on całą księgę (1, 2), a także ją zamyka (12, 8). W samej księdze pojawia się on 38 razy (na 70 miejsc w całym ST). Co dokładnie oznacza hebel? Na to pytanie trudno odpowiedzieć jednym słowem, bo termin ten obejmuje szeroki wachlarz znaczeń. Chodzi tutaj o rzeczywistość płynną, niestałą, która jest bardzo ulotna (niczym para). Może także oznaczać dym, powiew, oddech czy też nicość. Wielu komentatorów Koheleta przechodzi z poziomu obrazowego na poziom trochę metafizyczny i interpretuje go jako absurd, nicość, bezsens, rozczarowanie czy też pustkę. Skąd się rodzi takie postrzeganie rzeczywistości, która nas otacza (a wyraźnie wskazuje na to Koh 1, 2, kiedy mówi: „Marność nad marnościami, wszystko marność”)? Oczywiście, z obserwacji tego, co spotyka ludzi na ziemi. Ta obserwacja prowadzi do wniosku, że przyjemności, którym oddaje się człowiek, są ulotne (por. Koh 2, 1). Ulotne jest także samo życie człowieka, które często jawi się jako zaprzeczenie starotestamentalnej zasady odpłaty, według której człowiek sprawiedliwy cieszył się błogosławieństwem Bożym i szczęściem, zaś nieprawego spotykały różne udręki. Kohelet zauważa, że w życiu jest nierzadko na odwrót (por. 7, 15). Cały wysiłek człowieka jawi się jako daremny, bo bardzo często owoce ludzkiej pracy przejmuje ktoś inny (por. 2, 21). W związku z tym człowiek funkcjonuje w świecie pełnym absurdów. Ten obraz wydaje się zatem bardzo pesymistyczny, i to tak bardzo, że często Księgę Koheleta określa się przeciwieństwem Pieśni nad pieśniami – księgi, która wręcz eksploduje radością.
Na tle tego „pesymizmu” Koheleta zaskakuje nas konkluzja jego księgi (por. Koh 11, 9n). Jest to wezwanie skierowane do młodego człowieka: „Ciesz się, młodzieńcze, w młodości swojej (...). I chodź za tym, co oczy twe pociąga”. Tak oto rzeczywistość, która nas otacza, choć ulotna i naznaczona czasem absurdem, nie może być przeszkodą dla człowieka wierzącego, aby korzystać z tego wszystkiego, co świat daje (choć na końcu, niejako dla ustrzeżenia młodzieńca przed pokusą przyjęcia życiowego hasła „róbta, co chceta”, Kohelet dodaje: „Wiedz, że z tego wszystkiego osądzi cię Bóg”).
W Lublinie odbywają się XVIII Mistrzostwa Europy Księży w Piłce Halowej. Do archidiecezji lubelskiej przybyło 255 kapłanów, reprezentujących Albanię, Austrię, Białoruś, Bośnię i Hercegowinę, Chorwację, Czechy, Kazachstan, Kosowo, Maltę, Polskę, Portugalię, Rumunię, Serbię, Słowację, Słowenię - informuje Vatican News.
Mistrzostwa zainaugurowała Msza św. sprawowana przez abp. Stanisława Budzika. Eucharystia stała się nie tylko wstępem do współzawodnictwa, ale przede wszystkim była modlitwą o owoce tego czasu: umocnienie powołania kapłańskiego, odnowienie braterskich więzi oraz czytelne świadectwo radości Ewangelii wobec świata sportu. „To wydarzenie znaczy więcej niż turniej. To dni, podczas których kapłani, grając ‘o puchar’, grają jednocześnie o pogłębienie wiary, odnowienie przyjaźni, budowanie mostów między narodami i dawanie młodym świadectwa, że także na sportowej hali można być uczniem Chrystusa” - zaznaczył metropolita lubelski.
Myślę, że większość z czytających ten felieton zna zasady gry w szachy. Pionki biją w bok, wieża porusza się w linii prostej, gońce przemieszczają się i mogą pokonać przeciwnika po skosie, a koniki skaczą po „eLce”. Dzięki znajomości tych i innych zasad każdy z nas może usiąść do szachownicy i rozegrać partię, którą przy odpowiednich umiejętnościach strategicznych, może wygrać. Każda figura ma swoją wagę punktową i znaczenie, ale liczy się przede wszystkim miejsce i czas, w których wchodzi do gry lub czeka na swój (nieraz kluczowy) ruch. Ale dlaczego ja piszę o szachach?
Bardzo podobnie jest w polityce, z tą istotną różnicą, że przepisy mogą zmieniać odpowiedni ludzie i instytucje, a konkretnie władza ustawodawcza, ale nawet jeśli tak jest, to główne zasady są wciąż niezmienne, a zapisane są w ustawie najważniejszej, „zasadniczej”, czyli Konstytucji RP. Gra w politykę jest o tyle „prosta”, że te zasady od blisko 30 lat nie uległy zmianie. Biorą w niej udział kolejni politycy, na różnych, przypisanych sobie polach politycznej planszy, czyli posłowie, senatorowie, ministrowie, premierzy, prezydenci i przedstawicieli licznych instytucji polskiego państwa.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
