Rozdział 49. Księgi Izajasza jest istotnym elementem prorockiego przesłania nakreślającego tożsamość i misję Sługi Pańskiego (tzw. Druga pieśń o Słudze Pańskim – Iz 49, 1-6), podkreśla bowiem Jego rolę w odrodzeniu i zbawieniu Izraela oraz wszystkich narodów.
Rozdział 49. Księgi Izajasza jest istotnym elementem prorockiego przesłania nakreślającego tożsamość i misję Sługi Pańskiego (tzw. Druga pieśń o Słudze Pańskim – Iz 49, 1-6), podkreśla bowiem Jego rolę w odrodzeniu i zbawieniu Izraela oraz wszystkich narodów. Tekst zawiera bogatą symbolikę i głębokie intuicje teologiczne dotyczące Bożego planu odkupienia. Ten rozdział Księgi Izajasza jest powszechnie uważany za część tzw. Deutero-Izajasza – zbioru tekstów pochodzących z okresu niewoli babilońskiej, kiedy społeczność Izraela zmagała się z rozpaczą i poczuciem opuszczenia. Przesłanie proroka ma nieść pocieszenie oraz nadzieję pośród kryzysu.
Misja Sługi Pańskiego ma charakter uniwersalny. Zaproszenie do słuchania podkreśla wagę następującego po nim przesłania. Sługa zwraca się do wszystkich ludzi, sugerując, że Boże zbawienie nie ogranicza się do Izraela, ale obejmuje wszystkie narody. Wzmianka o powołaniu wysłańca, „zanim się narodził”, podkreśla z góry przewidziany charakter Jego misji – realizację Bożego planu zbawienia. Wyobrażenie „ostrego miecza” sugeruje, że słowa Sługi będą potężne i skuteczne. Ukrycie w cieniu Bożej ręki oznacza, że Bóg ochrania i przygotowuje Sługę do wykonania powierzonego Mu zadania. Ukrycie w Bożym kołczanie sugeruje gotowość, wskazując, że Sługa jest cennym narzędziem w realizacji Bożych obietnic.
Nazwanie Bożego posłańca „sługą moim, Izraelem” służy podwójnemu celowi. Odnosi się w pierwszym rzędzie do zbiorowej tożsamości Izraela jako sługi Bożego, a jednocześnie wskazuje na indywidualnego posłańca – Sługę. Werset ten podkreśla, że zapowiadany Sługa objawi chwałę Bożą, co ujawnia szczególną relację między Bogiem, Izraelem oraz wszystkimi narodami.
W Izajaszowym orędziu podkreślone zostaje Boskie pochodzenie misji Sługi. Cel zgromadzenia Jakuba – Izraela z wygnania podkreśla pojednanie i odnowę, które dokonują się dzięki powrotowi do pełnej wspólnoty z Bogiem, który nie tylko obiecuje zbawienie, ale także je zapewnia. Zakres misji Sługi wykracza poza samo odrodzenie Izraela; ma On być światłością dla pogan, reprezentując uniwersalną wizję zbawienia. Wskazuje to na Boży zamiar, aby Sługa stał się fundamentem szerszej wspólnoty wiary. Fraza: „aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi”, wzmacnia nieograniczony charakter tej obietnicy.
Boże światło – symbolizujące prawdziwą wiarę i związane z nią zbawienie – wykracza poza granice etniczne i kulturowe. Nowy Testament nawiązuje do tej prorockiej zapowiedzi, widząc w osobie Jezusa Chrystusa i Jego zbawczej misji realizację Bożej obietnicy.
Przesłanie Izajasza podkreśla, że tożsamość i misja Sługi są ściśle zakorzenione w Boskim powołaniu. Bóg dopełnia złożonych obietnic i czuwa nad realizacją planu zbawienia człowieka. Nie tylko Izrael, ale cała ludzkość mają się stać uczestnikami odnowy oraz dziedzicami nadziei. Dziedzicami tej samej nadziei dzięki Bożej łaskawości i misji Jezusa Chrystusa jest dziś każdy z nas.
Prorok Izajasz w 43. rozdziale uroczyście zapowiada „nowe wyzwolenie”. Najpierw jednak przypomina Izraelitom pierwsze wyzwolenie, które stało się podstawą więzi z Bogiem – chodzi o wyprowadzenie ich z Egiptu. To wtedy Bóg otworzył dla Izraela „drogę przez morze i ścieżkę przez potężne wody”, a gdy Izrael był zagrożony przez wojsko faraona, uratował swój lud przed niechybną śmiercią. To właśnie te wydarzenia, które określamy jednym terminem: exodus (wyjście), stały się wstępem do tego, co wydarzyło się pod Synajem – czyli do zawarcia przymierza między Bogiem i narodem izraelskim. Pierwsze wyzwolenie było przejawem Bożej potęgi, a sami Izraelici byli świadkami wielkich cudów, takich jak plagi czy przejście przez Morze Czerwone. Potem doświadczenie Bożej troski o nich w czasie wędrówki przez pustynię oraz zawarcie pod Synajem przymierza stały się dla narodu wybranego fundamentem własnej tożsamości. Dlatego na te wydarzenia mógł się on powoływać w razie niebezpieczeństw i wszelkich trudnych sytuacji. Ale lud, który to przymierze nieustannie zrywał, znalazł się ponownie w wielkich tarapatach. Oto jest teraz na wygnaniu – czyli w niewoli babilońskiej. Stary Testament ukazuje ten czas jako zasłużoną karę dla Izraela, który sam zgotował sobie taki los przez ignorowanie przymierza. Wielokrotnie przestrzegali przed tym starotestamentowi prorocy. Teraz jednak Izajasz zapowiada zmianę sytuacji. Oto Bóg ponownie zainterweniuje. Dokona czegoś nowego („rzecz nowa”). Dlatego Izraelici nie będą już wspominać chwalebnych dni wyjścia z Egiptu, bo one już minęły – to są dawne rzeczy. Teraz, gdy doświadczą nowego wyzwolenia, jeszcze potężniejszego, będą powoływać się na nie zawsze, gdy znajdą się w niedoli, w jakimś kłopocie lub niebezpieczeństwie. Izrael jest ludem wybranym – przypomina prorok Izajasz – a zatem jest ludem Boga, Jego własnością, o którą On w sposób szczególny dba. On się tym ludem opiekuje, sam bowiem sobie go utworzył. Nie dziwi więc, że te nowe doświadczenia, które nastąpią, mają być nieustannie opowiadane, by głosić Bożą chwałę. To nowe wyzwolenie było upragnione przez uciemiężony lud, który dopiero w tak trudnej sytuacji zrozumiał swój grzech. Bo przecież największym grzechem było odwrócenie się od Boga i Jego przymierza, na co wciąż zwracali uwagę prorocy. Trzeba jednak nadmienić, że to nowe wyzwolenie staje się zapowiedzią jeszcze innego wyzwolenia. Boża interwencja zapowiadana przez Izajasza – wyzwolenie ludu Bożego spod władzy Babilonu, powrót do swojej ziemi i odbudowanie Jerozolimy wraz ze świątynią – spełni się w sposób doskonały dopiero w Jezusowym dziele odkupienia. To Jezus Chrystus dokona wyzwolenia człowieka od jego grzechów, co umożliwi zawarcie nowego rodzaju więzi między Bogiem i człowiekiem. Tę relację Pismo Święte będzie nazywać Nowym Przymierzem. Innym i lepszym od tego zawartego pod Synajem.
„To dla nas ogromna radość, ponieważ nasz lud, nasz pokorny lud, kocha Papieża. Zawsze tak było, ze wszystkimi papieżami" - mówi o listopadowej wizycie Papieża prymas Argentyny kard. Vicente Bokalic Iglic, arcybiskup Santiago del Estero. Oczekuje, że przesłanie, które Leon XIV pozostawi Ameryce Łacińskiej z pewnością będzie dotyczyć społecznego wymiaru wiary.
Papież w dniach 6 do 17 listopada odwiedzi Urugwaj, Argentynę, a także Peru - kraj, w którym spędził ponad 20 lat. Będzie to jego szósta podróż apostolska. W rozmowie z mediami watykańskimi kard. Bokalic Iglic wskazuje, że obecny Papież, podobnie jak jego poprzednik Franciszek, „jest głęboko zaangażowany w to, aby wiara objawiała się w czynach, w proroczym piętnowaniu niedociągnięć i niesprawiedliwości, udręki i naruszenia praw człowieka, a także skrajnego ubóstwa szerzącego się w wielu ośrodkach z powodu niesprawiedliwej polityki społecznej i gospodarczej".
Ratownicy przeszukują gruzy po trzęsieniu ziemi w Kolumbii
Ratownikom udało się w poniedziałek wydostać matkę i jej sześciomiesięczne dziecko spod gruzów zawalonego budynku w kolumbijskim mieście Cali po trzęsieniu ziemi – podała telewizja Caracol TV, powołując się na członka ekipy ratowniczej Carlosa Ortiza.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
