Urodził się w wiosce Riva di Chieri w Piemoncie, w okolicach Turynu, w bardzo uduchowionej rodzinie rzemieślników. Już jako dziecko wyróżniał się prostotą serca i głęboką pobożnością. O jego duchowej dojrzałości świadczy fakt, że Pierwszą Komunię św. przyjął w wieku 7 lat, a w tamtych czasach do Komunii przystępowały znacznie starsze dzieci. Od najmłodszych lat pragnął przede wszystkim przyjaźni z Jezusem – modlił się gorliwie, często przystępował do sakramentów i postanowił raczej umrzeć niż świadomie zgrzeszyć.

Przełomem w życiu Dominika było spotkanie z Janem Bosko, który zaprosił go do swojego oratorium w Turynie. Pod opieką tego wielkiego wychowawcy rozwijał życie duchowe, pomagał kolegom i przypominał, że radość i świętość mogą iść w parze. Z czasem stał się „prawą ręką św. Jana Bosko”. Dominik nie czynił rzeczy wielkich – po prostu żył zgodnie z Ewangelią. W oratorium nie tylko wzrastał w świętości, także stał się promykiem Bożej łaski dla innych chłopców – przykładem, że młodość i pobożność idą w parze.

Życie Dominika było krótkie, ale bogate w treść. Codzienne drobne ofiary, wrażliwość na przykazania, nieugięta uczciwość i miłość do Najświętszego Sakramentu uczyniły z niego wzór dla młodych całego świata. Zmarł w 1857 r. jako nastolatek, a Kościół szybko uznał jego świętość i ogłosił go patronem uczniów i młodzieży.

Dominik Savio ur. 2 kwietnia 1842 r. zm. 9 marca 1857 r.