Możemy zaobserwować zjawisko przeceniana swojej wartości przez niektórych ludzi bądź całe grupy ludzkie. Znana jest i naszemu sercu tendencja do przechwalania się.
Świat dzisiejszy jest przesycony opiniami na wyrost. Przodują w tym różnego rodzaju chwyty reklamowe. Tym, którzy pragną objąć dobrą posadę, zdobyć atrakcyjną pracę, różni specjaliści radzą, aby umieli siebie dobrze zaprezentować. Chodzi o to, by w życiorysie umieścić jak najwięcej sukcesów, osiągnięć, cech pozytywnych. Radzi się ukryć wszystkie słabe strony. Kandydaci na wysokie urzędy, obsadzane w wyniku wyborów, bardzo często w kampaniach wyborczych przypisują sobie cechy i osiągnięcia, które niejednokrotnie nie mają nic wspólnego z rzeczywistością, a mogą jedynie odzwierciedlać marzenia i to w dodatku nierealne. Nasz XXI w. jest świadkiem różnorodnej pychy zarówno w sensie indywidualnym, jak i społecznym. Być może właśnie z tej przyczyny, pomimo różnorodnych udogodnień, nasze życie nie jest łatwe. Ludzie pyszni są dla innych na dłuższą metę bardzo uciążliwi i zbyt wymagający. Pycha rozpoczyna katalog grzechów głównych. Przeciwieństwem pychy jest duch pokory, ogarniający ludzkie serce. Pismo Święte zachęca nas do postawy pokornej.
Pokora biblijna jest przede wszystkim skromnością, będącą przeciwstawieniem próżności. Człowiek Boży wolny jest od nierozumnych pretensji. Nie chełpi się własną mądrością. Nie będzie przeceniał przesadnie swojej osoby. Próżność będzie mu zupełnie obca. Człowiek pokorny przyznaje, że wszystko co ma, otrzymał od Pana Boga. Sam z siebie niewiele umie, ani może uczynić. Otwarty jest zatem na Bożą łaskę. Umie także docenić i uszanować innych ludzi. Z poczucia pokory wypływa także prawda o ludzkiej grzeszności. Jest to wezwanie do otwarcia się na dar Bożego Miłosierdzia. Bóg darzy szczególnym błogosławieństwem tego pokornego, który otwiera się na działanie łaski Bożej. Przykładem pokory jest sam Jezus Chrystus. On zbawia nas przez swoje poniżenie. Jezus zaprasza swoich uczniów, aby chcieli służyć w miłości swoim braciom. Prawdziwa pomoc, współczucie, służba i zrozumienie są na fundamencie pokory. Nauka pokory nie jest łatwa. Do szkoły pokory zaprasza nas Najświętsza Maryja Panna. Ona nazwana jest „pokorną służebnicą”. Ta cecha stała się jej udziałem, ponieważ trwała ona na nieustannej modlitwie. Do autentycznej modlitwy serca zaprasza nas Maryja. Modlitwa bowiem jest prawdziwą drogą pokory prowadząca do Boga.