Księża z diecezji kieleckiej Rok Kapłański uczcili m.in. poprzez udział w pielgrzymce do Ars. Ok. 45. kapłanów z księżmi biskupami: bp. Kazimierzem Ryczanem i bp. Kazimierzem Gurdą, księżmi z kieleckiej Kurii z ks. kanclerzem Andrzejem Kaszyckim oraz Wyższego Seminarium Duchownego z ks. rektorem Władysławem Sową, wyjechało 12 kwietnia, aby m.in. odbyć w Ars kilkudniowe rekolekcje kapłańskie. Ars jest miejscem szczególnym - tam pełnił posługę św. Jan Vianney, patron kapłanów. W zamierzeniu ks. Tomasza Rusieckiego, ojca duchownego księży diecezji kieleckiej, pielgrzymka miała być lekcją ponownego odkrywania kapłaństwa na jego historycznych ścieżkach i pogłębianiem wiary.
Poza pobytem w Ars, kapłani nawiedzili także m.in. Centrum Kultu Jezusowego oraz kaplicę Objawień w Paray Le Monial - miejsca związane z objawieniami św. Małgorzaty Alacoque. Byli także w Nevers, w którym część swojego życia spędziła św. Bernadetta, zwiedzili Chartres z katedrą gotycką, Paryż - z zaplanowaną Mszą św. u Cudownego Medalika - rue du Bac, a także Reims - miasto koronacyjne królów francuskich. Jednym z punktów pielgrzymki był obóz w Dachau.
W Kielcach - z racji Roku Kapłańskiego - także trwają modlitwy za kapłanów. W całodobowym czuwaniu z czwartku na piątek (8/9 kwietnia), rozpoczętym od Eucharystii w kościele seminaryjnym Trójcy Świętej oraz w trwających przez cała dobę modlitwach: Różańcu, Drodze Krzyżowej, Koronce do Miłosierdzia Bożego - w intencji naszych kapłanów - uczestniczyło wielu kielczan, w tym m.in. przedstawiciele władz miejskich i wojewódzkich.
Czuwanie przed Najświętszym Sakramentem trwało 24 godziny, a poprzedziła je Msza św., celebrowana przez profesorów Seminarium. Czuwanie oraz modlitwy odbywały w intencji Ojca Świętego Benedykta XVI, księży biskupów i kapłanów diecezji kieleckiej oraz kleryków i alumnów przygotowujących się do kapłaństwa. Wierni modlili się także w intencji beatyfikacji Jana Pawła II. Prezydent Kielc Wojciech Lubawski, marszałek województwa Adam Jarubas, wicewojewoda Piotr Żołądek, przedstawiciele różnych środowisk: sportowców, nauczycieli, artystów, przedsiębiorców - włączyli się w to diecezjalne dzieło modlitwy, zakończone Eucharystią następnego dnia - w podziękowaniu za dar kapłaństwa.
Paulina Jaricot, założycielka Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary
Założyła Żywy Różaniec i „Bank Niebios”. 22 maja 2022 r. Paulina Jaricot została beatyfikowana.
Paulina Jaricot była rozkochana w słowie Bożym, w Kościele i Eucharystii. Teraz przez jej beatyfikację doświadczamy tego, że Pan Bóg upomina się o osoby, które Jemu się poświęcają – mówi ks. Maciej Będziński, dyrektor krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych (PDM) i dodaje: – Paulina Jaricot jest dla mnie taką osobą, która swoim życiem, zaangażowaniem i uporem pokazała, jak bardzo ważne jest zaufanie Panu Bogu. Stworzyła dwa ogromne przedsięwzięcia: Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary i Dzieło Żywego Różańca.
Chrześcijanie w Ziemi Świętej mają nadzieję na wznowienie pielgrzymek do miejsc świętych, które są głównym źródłem utrzymania dla lokalnej wspólnoty chrześcijańskiej oraz źródłem nadziei - relacjonuje Vatican News.
„Strachu nie zwycięża się słowami, lecz świadectwem. Widok chrześcijan z całego świata przybywających do Ziemi Świętej, by odwiedzać miejsca święte, rodzi nadzieję i umacnia sens przyjazdu tutaj - nie po to, by zobaczyć muzeum, ale by spotkać żywy Kościół” – powiedział o. Francesco Ielpo, kustosz Ziemi Świętej, do pielgrzymów przybyłych z Rzymu już w nowym roku.
Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
