Renata Królik mieszkała z mężem chwilowo u mamy. Czekali na wymarzone mieszkanie. W tym czasie w parafii Ducha Świętego w Kielcach rozpoczęły się katechezy neokatechumenalne. Po każdej Mszy św. jacyś ludzie mówili o tym, co Jezus Chrystus zrobił w ich życiu. Mówili o bardzo osobistych problemach, o tym, że żyli w zakłamaniu i ułudzie, że zaszufladkowali siebie i swoją wiarę. Małżonków zaintrygowały te wyznania, podjęli decyzję że posłuchają katechez - przecież im nie zaszkodzą.... - Bardziej gorliwy był mój mąż, zresztą, Tadeusz zawsze we wszystkim jest bardziej gorliwy - mówi Renata. Przychodziło ok. 30 osób. Te katechezy pomogły jej zmienić patrzenie na życie, zaczęła słyszeć to, czego wcześniej nie słyszała, i doświadczać tego, czego wcześniej nie doświadczyła.

Pełna chata

W tym czasie wynajęli mieszkanie u rodziny wielodzietnej. Zamieszkali w „pełnej chacie”. Ich gospodarze byli również rodziną. Trafiały do nich m.in. dzieci, które zostały porzucone, lub dzieci odebrane rodzicom przez sąd. Patrzyli na nich i uczyli się miłości i cierpliwości do dzieci, które pozbawione ciepła prawdziwej rodziny, szukały go u obcych ludzi.
Z mężem wymyślili plan: będą zabierać dzieci z domu dziecka na sobotę i niedzielę! Dać im namiastkę rodziny. Przez tydzień pracować, żyć własnym życiem, a w sobotę i niedzielę, w ramach spełniania dobrych uczynków, zająć się tymi dziećmi. - Ależ to był głupi pomysł, dzieci potrzebują rodziny „na stałe”, a nie od święta. Jak można być opiekunem na sobotę czy niedzielę? Dom dziecka to nie wypożyczalnia - mówi Renata. Szczególnie dzieci do dziesiątego roku życia są bardzo emocjonalne, one chcą mieć rodzinę. Postanowili, że postarają się tym odrzuconym dzieciom pomóc stworzyć kochającą rodzinę.

Rodzina

Będą rodziną zastępczą - postanowili. Gdy Renata poszła do domu dziecka, gdzie usłyszała, że „Ania jest szykowana do szkoły z internatem”, w 10 minut zdecydowała wraz z mężem, że Ania u nich zostanie. I tak zaczęła się ich przygoda z rodzicielstwem zastępczym. - Rzuciliśmy się na głęboką wodę - mówi Renata. Jak twierdzi, bez modlitwy i Pana Boga nie podołaliby temu, czego się podjęli. Biorąc do siebie dziecko, nigdy nie zwracali uwagi na to, czy jest piękne, czy zdrowe, czy spokojne. Nie dzielili dzieci na bardziej i mniej kochane. Wiedzieli, że dzieci chore to dodatkowa opieka, dodatkowy wysiłek i dodatkowe nieprzespane noce. Ale przecież dziecko nigdy nie jest ciężarem - przecież każde dziecko jest cudowne. Czy są problemy z dziećmi? Ależ oczywiście, jak w każdej rodzinie. Ale największy problem to - brak specjalistów, lekarzy, trudności z rehabilitacją dzieci itd.

Ania i cała reszta

Najpierw była Ania, potem jej brat Piotr, później Ninka, która wróciła do mamy biologicznej, i kolejne dzieci. Warunki mieszkaniowe mieli niezbyt dobre. Wynajmowali mieszkanie i w dwupokojowym lokum mieli pięcioro dzieci, w tym dwójkę swoich. Szaleństwo - tak można z perspektywy czasu powiedzieć o tej sytuacji.
Ale właśnie tak wyglądali pionierzy. Kilka lat wcześniej upadła komuna, wybuchła wolność i ludzie brali swoje życie we własne ręce. Oni we własne ręce wzięli życie nie swoich dzieci. Nie daliby rady, może by zrezygnowali, gdyby nie ludzie-anioły. Do dziś wciąż ich odwiedzają, wciąż pomagają, wciąż spieszą z pomocą. Czy można nie wierzyć w anioły?

Bogaci miłością

Przygoda z Panem Bogiem zaczęła się od wstąpienia na drogę neakatechumenalną. Renata wtedy doświadczyła, że można żyć inaczej, pomogło jej świadectwo innych ludzi. Zrozumiała, że potrzebny jest drugi człowiek i że miłość wtedy się mnoży, gdy się ją dzieli. Wcześniej żyła jak uśpiona. Zwyczajnie: praca, dwójka dzieci, stabilizacja, od czasu do czasu imprezka, tak jak żyje świat. Potem wszystko się zmieniło, życie im się odwróciła o 180°. W ich małżeństwie to była bardzo duża rewolucja.
Gdy wstąpili na drogę, Paweł miał roczek, a Szymon cztery lata. Dzieci urodziły się z brakiem odporności. Nieprzespane noce i opieka, ciągła opieka. Tyle problemów - lekarstwa, nauczanie indywidualne i częste wyjazdy do Centrum Zdrowia Dziecka. Ale przecież Pan Bóg przygotował im właśnie takie dary, a oni je przyjęli. Nie odmawia się darów danych przez Boga.
Jedne z pierwszych dzieci, które wzięli do swojej zastępczej rodziny, to było rodzeństwo z upośledzeniem umiarkowanym. Nie bali się nimi zaopiekować, byli przecież na to przygotowani. Brali kredyty, żeby leczyć dzieci, żeby je rehabilitować. Pomagali im wolontariusze; do jednego ćwiczenia z niepełnosprawnym dzieckiem potrzebne było pięć osób. Dzieci przychodziły do nich „zdrowe”, po badaniach lekarskich okazywało się, że były z poważnymi problemami zdrowotnymi. Nie oddawali ich do domu dziecka. U siebie stwarzali im dom.

Inna rodzina

W 2006 r. pracownicy MOPR zaproponowali przekształcenie statusu rodziny w zawodową rodzinę specjalistyczną. Dzięki temu po ośmiu latach w końcu było ubezpieczenie i pensja. 4 lata później przekształcili się w Niepubliczną Placówkę Rodzinną. Przyjmując inne dzieci, Renata musi myśleć, jak je „dopasować” do swoich biologicznych. To nie jest tak, że wszystkie dzieci zostają u nich na zawsze, zdarza się, że rodzice biologiczni po rozwiązaniu problemów, wracają po swoje dzieci. Na przykład Ninka; miała szczęście, że mama trafiła do ośrodka Monaru. Gdyby nie to, pewnie by się zaćpała na śmierć, i nie wiadomo co byłoby z dziewczynką. Dzieciom zdrowym, inteligentnym, ładnym łatwiej znaleźć nowy dom. Tym z chorobami, opóźnionym w rozwoju, jest ciężko, bardzo ciężko. Wymagają dużo pracy i troski. Cały dzień jest zajęty, nie ma czasu, żeby spokojnie usiąść i porozmawiać. Właśnie przyjechał samochód po jedno z niepełnosprawnych dzieci, aby zawieźć je do szkoły. Zaraz potem do szkoły trzeba wyprawić Kostę i uśpić małe dziecko, które właśnie wstało z nocnika. Ba! i ugotować obiad na prawie dziesięć osób. Na szczęście dziś pomaga jej Marianna ze wspólnoty, piecze placki ziemniaczane. Ile trzeba upiec placków?

Kosta

Mały Kosta jest obywatelem Bułgarii, ma wprawdzie polski pesel, polskie ubezpieczenie i jest zameldowany w Polsce, ale to o niczym nie świadczy, nadal jest Bułgarem. I nie można mu wyrobić polskiego obywatelstwa. Ach, ten Kosta.
Gdy pewnego dnia Renata poszła do domu dziecka wypełnić dokumenty - właśnie jeden z ich podopiecznych wrócił do biologicznej rodziny - urzędniczka powiedziała: Jak już macie wolne jedno łóżeczko, to może je zapełnicie?
Łóżeczko zostało zapełnione. Kosta, mały chłopczyk o kruczoczarnych włosach i śniadej cerze, wulkan energii zamieszkał w ich domu. - To jest działanie Pana Boga w tych naszych decyzjach, tak na zdrowy rozum chyba byśmy się nie zdecydowali na ten krok. Kosta ma niesamowity temperament. Czy mają jeszcze siłę? Tak, mają, ponieważ wciąż pomagają im ludzie-anioły. Kosta jest w Polsce już dziesięć lat i nadal jest cudzoziemcem. Dopiero pół roku temu wystarali mu się o kartę stałego pobytu. Renata nie wie nawet, jakim cudem panie z Urzędu Wojewódzkiego załatwiły tę sprawę, przecież Kosta nie ma żadnego dokumentu tożsamości, ma tylko metrykę urodzenia. Władze Bułgarii nie wyraziły zgody na adopcję dziecka. Renata i Tadeusz są opiekunami prawnymi. A Kosta? Kosta jest dzieckiem niczyim. Niewinne dziecko ma zamkniętą drogę, by mieć normalną rodzinę, polskie prawo mu w tym nie pomoże.

Ich dom, ich świat

W ich Rodzinnym Domu Dziecka,który się mieści w jednym z kieleckich bloków, opiekują się pięciorgiem dzieci. Ania ma dwadzieścia lat i od września ubiegłego roku czeka na decyzję Powiatowego Centrum Pomocy, czy należą się jej pieniądze na kontynuację nauki. Ile można czasu czekać na decyzję…? Takie rzeczy chyba są najgorsze, wobec nich człowiek jest bezsilny.
Renata zawsze chciała mieć rodzinę - normalną, spokojną, nie więcej niż dwoje dzieci, pracę ze stabilnymi zarobkami, dającymi mały komfort. Nie miała specjalnych marzeń: mieszkanie, najlepiej w ulubionym Krakowie, samochód. Nie mieszka w Krakowie, ma więcej niż dwójkę dzieci, nie ma spokojnego życia. - Jesteśmy na bieżąco ze słowem Bożym. Przez cały dzień człowiek jest zaganiany, a wieczorem pada na twarz. A przecież trzeba się pomodlić, przeczytać fragment Pisma Świętego.
Samemu ciężko się zmobilizować, na szczęście jest wspólnota. Spotykają się dwa razy w tygodniu. W środy robią przygotowania do niedzielnej Eucharystii. Dzieci bardzo chętnie w niej uczestniczą.
- Wszystko, co robimy - to siła Pana Boga. Pan Bóg stawia na naszej drodze ludzi, którzy nas wspierają w naszym działaniu. Pan Bóg działa przez ludzi i codziennie daje na to niezbite dowody.