Pro i contra

Nienaprawione krzywdy stanu wojennego

W Naszym Dzienniku z 13 grudnia 2004 r. - bardzo interesujący dodatek o stanie wojennym. Wybór otwiera tekst ks. prof. Jerzego Bajdy pt. Rok 1981 i ciąg dalszy. Czytamy w nim m.in.: „Nikt nie zliczy tych moralnych cierpień, jakie spadły na niewinnych ludzi i na ich rodziny dotknięte dramatem niekiedy już na zawsze. Ta zbrodnia wciąż trwa, bo tej krzywdy nikt nie naprawił, za tę krzywdę nikt nie przeprosił, choć niedawno Michnik proponował, by ofiarować przestępcom przebaczenie. Jakim prawem?”.
Jednym z najbardziej wstrząsających tekstów wyboru jest artykuł Anny Wasak o wieloletnich prześladowaniach nauczycielki matematyki Elżbiety Jędrzejuk, pt. Nie jestem człowiekiem z żelaza. Za swą wierność ideom „Solidarności” p. Jędrzejuk zapłaciła nie tylko więzieniem, ale i wieloletnim pozbawieniem pracy w zawodzie nauczyciela. Długotrwałe stresy wpędziły ją w choroby. Nikt nie wyrównał jej krzywd. Dziś żyje z ogromnie niskiej emerytury. Jest wiceprzewodniczącą Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Internowanych i Represjonowanych. Ocenia: „Czuję się oszukana po tym, jak zostaliśmy potraktowani po 1989 r.”.

Wybielanie Jaruzelskiego w „Wyborczej”

Reklama

A tymczasem gen. Jaruzelski - główny sprawca nieszczęść tylu milionów Polaków prosperuje z całym poczuciem bezkarności, udziela wywiadów na prawo i lewo. W dodatku Gazety Wyborczej - Duży Format z 13 grudnia - niezwykle kłamliwy wywiad gen. Wojciecha Jaruzelskiego pt. Wolność. Czym jest?, udzielony Teresie Torańskiej. Jaruzelski skrajnie wybiela całą swą działalność. Wprowadzenie stanu wojennego - według niego - było tym, bez czego nie byłby możliwy później Okrągły Stół. Słuchamy, jak gen. Jaruzelski uskarża się na ciężki czas, jaki przeżył w związku z wprowadzeniem stanu wojennego: „Spałem w Urzędzie Rady Ministrów. Ileż nieprzespanych nocy tam spędziłem?! Koszmarnych, pełnych udręki, kiedy borykałem się: co robić? Co robić? Jak z tego wyjść?!”. Dowiadujemy się też o „niebywałych udrękach” jego córki, która z powodu stanu wojennego po maturze „pauzowała” i poszła na studia dopiero rok później, ale „nie skarżyła się. Dzielnie przetrwała”.
Jaruzelski odpowiednio tłumaczy też krwawe stłumienie buntu robotników Wybrzeża, gdy jako minister obrony narodowej przewodził antyrobotniczym represjom. Winą za wszystko obciąża protestujących robotników, twierdząc: „(...) w 1970 r. kadra wojskowa musiała nieraz powstrzymywać żołnierzy od zachowań zbyt ostrych. Dlatego że gdy widzieli pobitych swoich kolegów albo milicjantów, gdy widzieli spalone czołgi, żołnierze byli oburzeni. (...) Tłumowi, który zaatakował budynki partyjne czy milicyjne, podpalał je lub rabował sklepy, należało zademonstrować siłę”.
Jaruzelski jest konsekwentny w zafałszowywaniu historii, także i w odniesieniu do wcześniejszych dziesięcioleci. „Dziwnie” przemilcza sprawę okrutnej rozprawy NKWD i UB z AK; okazuje się też, że w swoim czasie w ogóle „nie słyszał” o sfałszowaniu referendum i wyborów. Za to tym chętniej oskarża podziemie niepodległościowe o to, że „pociągi były zatrzymywane, wygarniano z nich członków partii, milicjantów, Żydów i albo rozstrzeliwano, albo rozbrajano i rozbierano”. Twierdzi też, że absolutnie nie wiedział o gehennie ofiar w Polsce w dobie stalinowskiej: „Nikt z nas nie wiedział, że w więzieniach torturuje się ludzi. To odkrycie późniejszych lat”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Postkomuniści murem za Środą

Reklama

Magdalena Kaszulanis w tekście Powiedziała prawdę (Trybuna z 13 grudnia) z satysfakcją konstatuje, że cała „lewica” od SLD po Unię Pracy i SdPl solidaryzuje się ze Środą. Autorka pisze: „SLD solidaryzuje się z Magdaleną Środą, która powiedziała autentyczną prawdę - stwierdził przewodniczący partii Krzysztof Janik na sobotnim Kongresie Kobiet SLD (...). Lewica jest zgodna co do tego, że reakcje prawicowych polityków na wypowiedź minister są zamachem na wolność słowa (...). O ofensywie skrajnej prawicy mówi też Borowski. - Trwa nietolerancyjna, zachowawcza, ksenofobiczna, bardzo nacjonalistyczna i antyeuropejska ofensywa prawicy (...). W tych ramach mieści się problem pani minister Środy - zauważa lider SdPl”.
Tekst ten świetnie ilustruje rozmiary skandalicznej wprost antykościelnej arogancji, podzielanej przez czołowe postaci postkomunistyczne. Ich poparcie udzielane dla antykatolickich andronów p. Środy może ostatecznie rozwieje resztki iluzji co do prawdziwości postkomunistycznych deklaracji o chęci dialogu z Kościołem. Przypomnijmy tu, że jadowite antykatolickie wypady minister Środy wywołały wyraźne zdystansowanie się nawet w tak krytycznych wobec Kościoła tytułach prasowych, jak Fakt czy Wprost. Redaktor naczelny Faktu Grzegorz Jankowski w tekście I my mamy za to płacić? stwierdził m.in.: „Oczywiście, że pani Środa ma prawo do swoich poglądów, nawet jeśli są sprzeczne z faktami i ze zdrowym rozsądkiem, ale tylko wtedy, gdy będzie te poglądy wypowiadała jako osoba prywatna. Tymczasem Magdalena Środa osobą prywatną nie jest i nie wolno jej, jako przedstawicielowi rządu, obrażać milionów Polaków. Bo to oni wypłacają jej ze swoich podatków pensję i nie chcą słuchać jej bzdur o tym, że Kościół katolicki jest współwinny przemocy wobec kobiet”.
Z kolei Stanisław Janecki, ostro krytykując wypowiedź Środy, pisał w tekście Trzeciorzędne cechy płciowe (Wprost z 19 grudnia): „Po pierwsze, katolicyzm nie jest odpowiedzialny za przemoc w rodzinie. Żadna inna religia nie podkreśla przecież tak miłości do bliźniego. Po drugie, żadna inna instytucja nie robi tyle, ile Kościół katolicki dla ofiar przemocy w rodzinie. Po trzecie, Środa powinna się uderzyć we własne piersi, a nie walić w Kościół. Choćby dlatego, że jej oryginalne ministerstwo (...) trwoni pieniądze, które można by na przykład przeznaczyć na pomoc ofiarom przemocy w rodzinie”.

Nieznani sprawcy działają

We Wprost z 5 grudnia - tekst Tomasza Butkiewicza i Marcina Dzierżanowskiego Umarli na egzekucję o kilkudziesięciu tajemniczych zgonach różnych postaci polskiego życia w okresie od 1990 r. Autorzy piszą: „W III RP nie udało się wyjaśnić żadnej zagadkowej śmierci w sprawie z politycznym podtekstem. Wśród przypadków śmierci w tajemniczych okolicznościach wymienia się m.in. zgony prezesa NIK-u Waleriana Pańko, kontrolera NIK-u, który tropił nadużycia w FOZZ Michała Falzmanna, szefa policji gen. Marka Papały, polityka SLD Ireneusza Sekuły, twórcy i byłego szefa Ośrodka Studiów Wschodnich Marka Karpa. Przypomnijmy tu, że dotąd nie wyjaśniono przyczyn ogromnej części z tajemniczych zgonów w dobie jaruzelszczyzny, od 1980 do 1989 roku włącznie (w tym m.in. sprawy zabójstw ks. Suchowolca, Niedzielaka, Zycha)”. Autorzy z Wprost podkreślają, że tropy tajemniczych zgonów w latach 1981-89 „prowadziły do komunistycznego aparatu przemocy. Dowodzi to, że w strukturach MSW funkcjonowała grupa przestępcza, której jednym z zadań było mordowanie politycznych przeciwników. - «Ludzie, którzy to robili, nie wyjechali na księżyc. Tyle że z zabójstw czysto politycznych przerzucili się na zabójstwa polityczno-gospodarcze» - uważa Zbigniew Ziobro”.
Autorzy podkreślają fakt, że w Polsce prokuraturze nie udało się wyjaśnić żadnej ze spraw tajemniczych zgonów kilkudziesięciu znanych osób po 1989 r.

Nieprawdy Balcerowicza

Sześć lat temu Leszek Balcerowicz „popisał się” stwierdzeniem, że Polska jest tygrysem gospodarczym Europy Środkowej. Już wtedy poseł Ludwik Dorn skomentował to twierdzenie słowami, iż ten „tygrys” stoi na glinianych nogach. Dziś obserwujemy - przez fatalne rządy SLD - dalsze, jakże znaczące, pogorszenie sytuacji Polski, prawdziwy marazm i stagnację. I tylko Balcerowicz, niezmiennie, częstuje nas panegirycznymi informacjami o stanie Polski. Oto np. w wywiadzie udzielonym Ewie Kluczkowskiej i Krzysztofowi Bieniowi pt. Czuję się wyróżniony przez los (Rzeczpospolita z 5 listopada) Balcerowicz twierdzi: „Pod względem stopnia poprawy wskaźników poziomu życia Polska jest w absolutnej czołówce świata posocjalistycznego”. Jak zaś wygląda prawda na ten temat. Oto kilka takich wskaźników według Rzeczpospolitej, tyle że z 6 grudnia (tekst Katarzyny Sadłowskiej pt. Niechlubne rekordy): „Mamy najgorsze wskaźniki zatrudnienia wśród krajów członkowskich (UE), fatalną sytuację młodych na rynku pracy (...) najwyższe bezrobocie wśród ludzi młodych”. W tekście Polska według Eurostatu (Głos z 11 grudnia) czytamy: „W Polsce odnotowano w roku ubiegłym (...) najwyższą stopę bezrobocia wśród 25 krajów (...). Polska należy też do krajów o jednym z najwyższych odsetków zatrudnionych na podstawie umów krótkoterminowych (niekorzystnych dla pracobiorcy)”. Krzysztof Świątek pisze w tekście To nie miłość do pracy - to wyzysk (Tygodnik Solidarność, 1 grudnia ub. r.), iż: „Badania Europejskiego Biura Statystycznego, z których wynika, że Polacy pracują najdłużej w całej UE, potwierdzają katastrofę na rynku zatrudnienia. To nie pracoholizm, a chęć utrzymania stanowiska zmusza nas do pracy po godzinach”. Według tekstu Życia z 6 grudnia (Polska na emeryturze - Magdy Kazikiewicz), możemy poszczycić się jeszcze jednym niechlubnym rekordem. Jak pisze Kazikiewicz: „Polki rodzą najmniej dzieci w całej Europie - alarmują demografowie. Rząd nie prowadzi żadnej polityki prorodzinnej, która zapobiegłaby starzeniu się społeczeństwa”.
Szczególnie groteskowe są inne stwierdzenia Balcerowicza we wspomnianym wywiadzie dla Rzeczpospolitej, m.in. to, że: „Odnotowaliśmy ogromny postęp w zdrowotności (...) szkolnictwie wyższym itd.”. Ten ogromny „postęp” w zdrowotności ilustruje m.in. już sam tytuł tekstu Elżbiety Cichockiej: Szpitale przed egzekucją (Gazeta Wyborcza z 23 września). Polityka z 9 października akcentowała już na okładce numeru: „Lekarze wyjeżdżają. 20 tys. polskich lekarzy pracuje za granicą. Kolejni pakują walizki”. W drukowanym w numerze tekście Joanny Cieśli i Agnieszki Rybak: Raport. Operacja emigracja czytamy: „Pesymiści przewidują, że lekarzy i pielęgniarek wkrótce w Polsce zabraknie. Zmęczeni niewydolnością polskiej służby zdrowia i skandalicznie niskimi zarobkami kraj opuszczają właśnie wykształceni specjaliści”. Jak zaś wygląda opiewany przez Balcerowicza „ogromny postęp” w szkolnictwie wyższym - najlepiej informuje ogromniasty tekst Polska nauka, ginący gatunek” prof. Edmunda Wnuka-Lipińskiego (Fakt z 1 października).

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.