Najgłośniejszy ostatnio film antywojenny wszedł na ekrany w glorii wielu międzynarodowych nagród, w tym Oscara dla utworu zagranicznego. Ziemię niczyją zrealizował Danis Tanovic, młody reżyser z Bośni, dla którego jest to pierwszy film fabularny.

Film jest koprodukcją międzynarodową, z udziałem wkładu finansowego Włoch, Francji, Słowenii, Belgii i Anglii. Utwór Tanovica można więc śmiało nazwać dziełem europejskim z silnym rodowodem lokalnym. Autor w sposób tragikomiczny ukazał epizod tragicznej wojny w Bośni, w której z misją humanitarną interweniowały wojska ONZ. Trzech żołnierzy z walczących ze sobą oddziałów serbskich i chorwackich wskutek absurdalnego zbiegu przypadków weszło do wielkiego okopu. Jeden z nich, ranny Bośniak, znalazł się na minie. Jego współtowarzysze niedoli, Bośniak i Serb, czekają na pomoc sapera z oddziału ONZ, który rozbroi minę. Następuje szereg na przemian groteskowych i dramatycznych sytuacji, w wyniku których sytuacja staje się jeszcze bardziej tragiczna i absurdalna. Takie skonstruowanie akcji, z zachowaniem jedności miejsca i czasu, posłużyło reżyserowi do postawienia diagnoz o bezsensie każdej wojny, w tym wojny na Bałkanach, którą toczyli ludzie mówiący jednym językiem. Uniwersalne przesłanie filmu wynika tu z wyrazistego stopniowania powikłanej i absurdalnej sytuacji, w jakiej zaleźli się bohaterowie filmu.

Reżyser nie oszczędza dowódców wojsk ONZ, którzy pilnując neutralności w konflikcie opierają się w niesieniu pomocy żołnierzom, znajdującym się w dramatycznej sytuacji. Dwuznaczna jest także rola reporterów telewizyjnych, którzy - jak brytyjska dziennikarka, polują na krwawe sensacje, nie zważając na ludzkie cierpienie.