Ucichły peany o zwycięstwach. Politycy wybrali się na miodowy miesiąc z nową-starą wybranką. Jak łatwo zgadnąć, chodzi o ukochaną o imieniu „Władza”.
Dobro narodowe
Minister budownictwa z nadania Samoobrony Andrzej Aumiller zatrudnił w swoim ministerstwie córkę wicemarszałek Sejmu - nie dziwi, że też z Samoobrony - Genowefy Wiśniewskiej. Dziennikarze chcieli się dowiedzieć o kwalifikacje nowej podwładnej Aumillera. Niestety, okazało się, że danych tych zdobyć nie sposób. Są najprawdopodobniej tak wysokie i unikalne, że aż tajne. Nadano im rangę najwyższej tajności, bo istnieje obawa, że taki „mózg” mógłby nam ktoś wykraść. Na przykład wywiad Korei Północnej („Dziennik”, 21 listopada). Nasza skromna rada jest taka: Najlepiej byłoby - dla bezpieczeństwa, oczywiście - gdyby to dobro narodowe przechowywać w szczelnych sejfach banku centralnego, a przed wejściami postawić na straży żołnierzy Gromu.
Wojciech Olejniczak zapowiedział, że postkomuniści będą utrwalali w świadomości elektoratu nowy szyld lewicy. Mówiąc po ludzku, będą nam wbijali do głów, że SLD nie ma nic wspólnego z Pęczakiem, Rywinem, Jakubowską, Szteligą, Długoszem, Jagiełłą i paru innymi gagatkami („Dziennik”, 21 listopada). Odpowiadamy Olejniczakowi: Nie z nami takie numery, Brunner.
Znikająca SLD
Mimo najszczerszych chęci i po przejściu odnowy moralnej, dzięki której schudł nawet Marek Dyduch, SLD jednak nie pozwoli o sobie zapomnieć. Wystarczy czytać gazety. „Rzeczpospolita” (22 listopada) odkryła sprawę powiązanej z SLD fundacji, która miała działać dobroczynnie. Dobroczynność prezesa polegała na tym, że wynajmował domy i sprzęty, a później nie płacił i znikał. Pewnie takie teksty skończą się wtedy, gdy SLD zniknie jak kamfora.
Są sytuacje, w których trudno uwierzyć, że cokolwiek może się jeszcze zmienić. Zmartwychwstanie Chrystusa przypomina jednak, że Bóg potrafi otworzyć drogę tam, gdzie człowiek widzi tylko koniec. Jeśli dziś brakuje Ci nadziei, odmów tę tajemnicę właśnie w tej intencji.
W październiku mamy dla Ciebie 31 powodów, żeby wziąć Różaniec do ręki. Każdego dnia – jeden powód, jedna tajemnica, jedna intencja.
List do Galatów zaczyna się bez zwyczajowego dziękczynienia. Zamiast niego Paweł uderza od pierwszych zdań: „nadziwić się nie mogę, że tak szybko chcecie od tego, który was łaską Chrystusa powołał, przejść do innej Ewangelii”. Natychmiast koryguje własne słowa: „innej jednak Ewangelii nie ma”. Są tylko „ci, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową”. Sprawa galacka dotyczyła nauczycieli żądających od pogan obrzezania i Prawa. Paweł widzi w tym zamach na samą istotę łaski. Stąd zdanie o mocy anatemy, powtórzone dwukrotnie dla powagi: „gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy - niech będzie przeklęty!” Greckie anathema estō to formuła wyłączenia, oddania pod sąd Boży. Kanonista zatrzyma się tu z zawodowym dreszczem. To zdanie jest praźródłem kościelnych formuł „anathema sit”, którymi sobory przez wieki obwarowywały granice wiary, i dalekim przodkiem dzisiejszych norm o karach za herezję (kan. 751; 1364). Najważniejsze jest w nim jednak co innego. Nawet autorytet osobisty, choćby apostolski, choćby anielski, stoi niżej niż przekazana Ewangelia. Głosiciel pozostaje sługą depozytu (zob. glossę na 17 IX i 23 IX). „Czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga?” Paweł odsłania kryterium, które rozstrzyga o prawdziwości posługi. Kto chce się przypodobać ludziom, nie jest sługą Chrystusa. Dodaje wyznanie o źródle swojej Ewangelii: „nie otrzymałem jej ani nie nauczyłem się od jakiegoś człowieka, lecz objawił mi ją Jezus Chrystus”. Apostoł pogan nie jest uczniem drugiej ręki. Jego posłannictwo pochodzi z tego samego źródła, co posłannictwo Dwunastu. Wspomnienie św. Faustyny kładzie na ten tekst ciekawe światło. Także jej orędzie przeszło próbę badania przez Kościół, łącznie z okresem notyfikacji i zakazu, zanim zostało rozpoznane. Prywatne objawienie nigdy nie poprawia Ewangelii. Może ją tylko przypominać, i po tym Kościół poznaje jego autentyczność.
Z ogromnym bólem i smutkiem przyjąłem wiadomość o dewastacji pomnika upamiętniającego Żydów – ofiary getta w Sosnowcu. Jako wspólnota Kościoła nie możemy milczeć w obliczu aktów wandalizmu, które profanują miejsca naznaczone krwią i cierpieniem naszych sióstr i braci - zwraca uwagę bp sosnowiecki Artur Ważny.
Niech odpowiedzią na to bolesne wydarzenie nie będą kolejne podziały, lecz modlitwa, refleksja i wzajemny szacunek, co również akcentuje bp Ważny: Tych, których to zdarzenie głęboko zraniło, otaczam dziś bliską modlitwą. Modlę się również za sprawców – o opamiętanie i zrozumienie zła, którego się dopuścili. Niech to trudne doświadczenie nie rodzi w nas kolejnych podziałów, ale zjednoczy nas wokół dobra i szacunku dla każdego człowieka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
