W 90. rocznicę odzyskania niepodległości, 11 listopada br., w Domu Literatury na warszawskim Krakowskim Przedmieściu odbyła się uroczystość wręczenia Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza, której laureatem w tym roku (to już VII edycja tego prestiżowego konkursu) został Jarosław Marek Rymkiewicz, uhonorowany przez Kapitułę za książkę o insurekcji kościuszkowskiej - „Wieszanie”. Książka odtwarza klimat dni sprzed ponad 200 lat, gdy lud Warszawy wymierzał swą sprawiedliwość zdrajcom ojczyzny. Fundatorami nagrody (w tym roku w wysokości 10 tys. dolarów) są od jej początków dwaj polscy przedsiębiorcy - Zbigniew Zarywski i Jan M. Małek, kontynuujący i wpisujący się w tradycję prywatnego mecenatu nad literaturą. Wraz z nagrodą wręczono laureatowi złoty medal z podobizną patrona nagrody Józefa Mackiewicza i ze słowami jego literackiego credo: „Tylko prawda jest ciekawa”. Dwa wyróżnienia przyznano Piotrowi Kowalskiemu za książkę „Generał brygady Włodzimierz Ostoja Zagórski” oraz Wojciechowi Kudybie za tomik poezji „Gorce Pana”.
Przypomnijmy, że - poczynając od 2002 r. - kolejnymi laureatami Nagrody Literackiej im. Józefa Mackiewicza byli: Władysław i Ewa Siemaszkowie („Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-45”); Marek Chodakiewicz („Ejszyszki. Kulisy zajść w Ejszyszkach, epilog stosunków polsko-żydowskich na Kresach,1944-45”); Wojciech Albiński (tom opowiadań „Kalahari”); Eustachy Rylski (powieść „Człowiek w cieniu”); Janusz Krasiński (powieść „Przed agonią”) i ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski („Księża wobec bezpieki”).
Nagroda im. Józefa Mackiewicza jest swoistym fenomenem na mapie naszej kultury. Rzadko zdarza się, żeby z zupełnie prywatnej, oddolnej inicjatywy obywatelskiej, z prawdziwej „potrzeby serca”, zrodziła się tak trwała i wartościowa - bo niepodatna na polityczno-poprawne koniunktury i trendy - „niezależna instytucja” literacka, jaką stała się w ciągu tych siedmiu lat. Gratulując więc tegorocznym laureatom, gratulujemy zarazem wytrwałym sponsorom nagrody, panom Zarywskiemu i Małkowi, oraz inicjatorowi jej ustanowienia - red. Stanisławowi Michalkiewiczowi.
Niezależnie od tego, co się wydarzyło od naszego poczęcia, poczęliśmy się już wybrani, chciani, powołani, umiłowani przez odwiecznego Ojca. Jego wybór jest odwieczny i suwerenny, niezależny od tego, co uczynił z tym wyborem nasz grzech. Więcej o tym pisze w swojej najnowszej książce ks. Krzysztof Wons SDS.
Ojciec w Synu swoim wybrał nas (ekseleksato hemas) przed położeniem fundamentu (katabole), przed zapłodnieniem ludzkości, zanim jeszcze stworzył świat i uczynił go płodnym. Wezwał nas „świętym powołaniem (…) stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami” (2 Tm 1, 9).
1 lipca 2026 r. w międzynarodowym seminarium św. Piusa X w Écône biskupi Bernard Fellay i Alfonso de Galarreta wyświęcili bez mandatu papieskiego czterech nowych biskupów
Dokument, podpisany przez kardynała prefekta Dykasterii Nauki Wiary, kard. Víctora Manuela Fernándeza, określa obrzęd dokonany 1 lipca jako „czyn o naturze schizmatyckiej”. W nocie wyjaśniającej przedstawiono szczegóły tej poważnej sankcji kanonicznej.
Biskupi Bractwa Kapłańskiego Świętego Piusa X – Alfonso de Galarreta i Bernard Fellay (odpowiednio główny konsekrator i współkonsekrator) oraz nowo konsekrowani biskupi Pascal Schreiber, Michael Goldade, Michel Poinsinet de Sivry i Marc Hanappier zaciągnęli „ipso facto” ekskomunikę „latae sententiae”, zarezerwowaną Stolicy Apostolskiej, za dokonanie „czynu o naturze schizmatyckiej”, jakim była „konsekracja biskupia czterech prezbiterów bez papieskiego zlecenia i wbrew woli Papieża”. Taka jest treść dekretu podpisanego przez kardynała Víctora Manuela Fernándeza, prefekta Dykasterii Nauki Wiary, kontrasygnowanego przez dwóch sekretarzy tejże Dykasterii. Jest to – niestety zapowiadany – finał wydarzeń, który nastąpił dwadzieścia cztery godziny po uroczystej ceremonii sprawowanej w Écône w Szwajcarii rankiem 1 lipca 2026 roku.
Lampedusa przygotowana na przyjazd Papieża Leona XIV, trzynaście lat po wizycie Franciszka. Krótki dokument Vatican News pokazuje wyspę przez historie ludzi, którzy od lat mierzą się z dramatem migrantów przybywających przez Morze Śródziemne. To opowieść o pamięci, ratowaniu życia i solidarności silniejszej niż lęk.
W centrum Lampedusy znajduje się pomnik-memoriał „Nowa nadzieja”, upamiętniający ofiary katastrofy z 3 października 2013 r. Wtedy, niedaleko słynnej Plaży Królików, morze oddało 366 ciał spośród 600 osób, które tej nocy próbowały dotrzeć na wyspę.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
